De beslissende confrontatie
Mijn borst trok samen en de hartmonitor piepte sneller. « De dokter zei dat ik minstens nog een week nodig had… »
« Het kan me niet schelen wat deze overbetaalde charlatan zegt. » Patricia liep naar mijn bed toe en verlaagde haar stem tot een giftige sis. « Ren weg of je wordt buitengesloten van de familie. Snap je? Marcus heeft al genoeg geleden door jullie huwelijk. »
Die woorden deden me meer pijn dan welke klap dan ook. Ik had vijf jaar besteed aan het proberen zijn goedkeuring te krijgen. Vijf jaar perfecte feestdiners, doordachte cadeaus, terughoudend toen ze alles bekritiseerde, van mijn carrière tot mijn kookkunsten en mijn kapsel.
« Ik vind het moeilijk om zonder hulp naar het toilet te gaan, » zeg ik, terwijl ik de zwakte van mijn stem haat. « Ik krijg 24 uur per dag een infuus. »
Patricia trok een pruillip. « Dus, maak jezelf los. Amanda’s grote dag zal niet verpest worden omdat je op het slechtste moment ziek bent geworden. Als Marcus zonder zijn vrouw arriveert, zullen mensen praten. Ze zullen denken dat het een strijd tussen jullie twee wordt. »
Ze had het laatste punt niet mis, ook al had het probleem niets met mijn ziekenhuisopname te maken. Marcus was maandenlang afstandelijk geweest en kwam steeds later thuis van zijn werk. Zijn telefoon stond systematisch zo gekanteld dat hij me niet zag als hij zijn berichten checkte.
De moeilijke keuze
« Ik zal kijken wat de dokter zegt, » wist ik te fluisteren.
« Je zult er zijn, Kayla. Punt. »
Patricia draaide zich om en liep naar buiten, achterlatend een wolk dure parfum die mijn toch al pijnlijke longen brandde. Nadat hij weg was, huilde ik stilletjes, tranen stroomden over mijn wangen terwijl mijn zuurstofmeter alarm piepte. De verpleegkundige die
