Op oudejaarsavond had mijn zoon achtentwintig mensen verzameld voor een familiediner. Ik had niets gevraagd. Ik woonde al drie maanden onder zijn dak. Die avond begreep ik dat ik daar niet langer thuishoorde.

Niemand begroette me. Niemand keek naar me. Ze praatten, lachten, telden de seconden tot middernacht alsof ik niet bestond. Toen stond mijn schoondochter op, haalde alle foto’s waar ik op stond één voor één weg, scheurde de trouwfoto met mijn overleden vrouw kapot en gooide alles in een prullenbak vlak naast mijn stoel. Voor iedereen.

Ze noemde me een parasiet. Ze zei dat ik ze geld schuldig was. En achtentwintig mensen keken toe zonder iets te zeggen.

Mijn naam is Chris Morgan. Ik ben 72 jaar oud. En die nacht werd mijn leven verbrijzeld.

Na Dorothy’s dood

Mijn vrouw Dorothy was vijftig jaar lang mijn anker geweest. Toen ze stierf, werd het huis te groot, te stil. Twee dagen na de begrafenis belde mijn zoon Brandon me. Hij zei dat ik niet alleen kon blijven, dat ik bij hem en zijn vrouw, Amber, moest komen wonen.

Ik verzette me. Toen gaf ik toe. Ik heb mijn huis verkocht. Mij is verteld over « vereenvoudigen », « markttiming ». Amber glimlachte veel. Een beleefde glimlach, zonder warmte.

Ik zat in een kamer achter hun huis. Een oude opslagruimte. Het heette « mijn kamer ». Geleidelijk aan stopte ik met autorijden, stopte ik met mijn vrienden zien. Mij werd verteld dat ik moe en verward was. Ik kreeg elke ochtend sinaasappelsap geserveerd.

Er was iets mis.