Kinderen horen niet te sterven. Ze mogen niet sterven voordat ze überhaupt hun voornaam hebben leren schrijven. En toch beschermt zelfs de meest brutale rijkdom niet tegen onrecht. In het Langford-landhuis, waar de marmeren vloeren het licht van de kroonluchters weerkaatsten als bevroren sterren, stortte de wereld in op de dag dat een arts Charles Langford vertelde dat zijn driejarige dochter, Isabelle, nog maar drie maanden te leven had.

Isabelle was klein, fragiel, met grote bruine ogen en karamelkleurige krullen. Ze sprak nauwelijks, hield van aardbeien, puzzels en knijpte altijd haar knuffelkonijn bij het oor. Ze verlichtte het huis met een simpele lach. Maar de artsen zagen alleen onderzoeken, krommingen en een meedogenloze diagnose: een zeldzame, degeneratieve, onomkeerbare ziekte. Drie maanden. Dertien weken.

Het landhuis viel stil. Charles, een miljardair die gewend was alles te controleren, schreeuwde in de gangen van ziekenhuizen, eiste experimentele behandelingen, kocht hoop die één voor één werd verbrijzeld. Zijn vrouw Elaine zakte in elkaar, opgesloten in haar kamer, verdoofd door de pijn.

In de schaduw bleef echter maar één persoon Isabelle als kind zien en niet als gevangene: Maya Rivera, de jonge huishoudster die sinds haar eerste stappen voor haar had gezorgd. Maya had noch fortuin, noch macht. Ze had alleen een enorme liefde voor dit kleine meisje dat haar « Mama Naya » noemde.