Miljardair en industriemagnaat Henry Whitaker was ervan overtuigd dat hij alle aardse systemen beheerste: markten, onderhandelingen, menselijk gedrag en zelfs chaos. Vanaf zijn glazen troon, zevenenveertig verdiepingen boven Manhattan, regeerde hij zijn imperium met precisie en logica.

Maar er was één ding waar al zijn macht geen vat op kon krijgen:
zijn zevenjarige dochter, Eva.

Vanaf het moment van haar geboorte – kalm, met wijd open ogen, bijna etherisch – had ze nog nooit een woord gezegd. Specialisten spraken van selectief mutisme. Sommigen opperden neurologische oorzaken. Anderen fluisterden over « trauma », zonder de oorzaak te kunnen vaststellen.

Henry haalde experts van alle vier continenten. Hij financierde experimentele behandelingen, kocht therapeutische apparaten die leken op NASA-prototypes en richtte complete kamers in vol met geheugenkaarten en sensorische hulpmiddelen.

Alle deskundigen kwamen tot dezelfde, machteloze conclusie:
« Ze reageert gewoon niet. »

Op het landgoed van de Whitakers heerste absolute stilte.
Een landhuis van kalksteen en glas, uitgestrekt over twee hectare – en toch de stilste plek ter wereld. Eva dwaalde er rond als een geest. Zelfs de kindermeisjes liepen op hun tenen. Henry stortte zich op bestuursvergaderingen en beslissingen over miljarden dollars, maar elke avond stond hij bij Eva’s deur, zich afvragend hoe haar stem zou klinken – hoe het zou zijn om haar te horen lachen.