Het onderzoek was discreet. Stil. Totdat Maya de dader in de keuken verraste. Hij was noch een dokter, noch een vreemde. Het was Nora, de nachtzuster.
Onder haar schijnbare kalmte schuilde een monsterlijke waarheid: Nora was Isabelles halfzus, de dochter die Elaine had gehad vóór Charles, degene die hij nooit had erkend om zijn imago en zijn nalatenschap te beschermen. Isabelle was het obstakel. Het kind dat geëlimineerd moet worden.
De confrontatie was gewelddadig. De waarheid kwam naar buiten. De politie greep in. Nora werd gearresteerd en schreeuwde dat het allemaal haar recht was.
De vergiftiging stopte. En Isabelles lichaam, bevrijd van het gif, begon te genezen. De dokters konden het niet geloven. Drie maanden later rende ze weer in de tuin.
Maya is nooit weggestuurd. Zij werd Isabelle’s officiële voogd. Elaine bedankte haar elke dag. Isabelle noemde haar voor altijd « Mama Naya ».
In zijn testament schreef Karel deze woorden:
« Zonder Maya Rivera zou mijn dochter niet leven. Het ontvangt geen beloning, maar gerechtigheid. »
Want Maya had Isabelle niet alleen haar mooiste herinneringen gegeven.
Ze had hem een heel leven gegeven, waarin de wereld het had proberen te stelen.
