Ik legde de scheidingspapieren rustig weg en vouwde mijn handen op tafel.
‘Voordat ik iets onderteken, heb ik een vraag,’ zei ik kalm. ‘Heb je Cassidy uitgelegd hoe eigendomsrechten binnen ons huwelijk werken?’
Elliot werd woedend.
‘Het huis waar je het steeds over hebt,’ vervolgde ik, me tot Cassidy wendend, ‘staat op mijn naam. Niet op die van haar.’
Het was volkomen stil.
Zonder mijn stem te verheffen legde ik uit: het huis dat vóór mijn huwelijk met de erfenis van mijn grootmoeder was gekocht, de eigendomsakte op mijn naam, de onroerendgoedbelasting, de verbouwingen gefinancierd door mijn freelance grafisch ontwerpbedrijf.
De auto was ook van mij. De spaarrekeningen ook. De gezamenlijke rekening? Drieduizend dollar. Een paar IKEA-meubels om te delen.
Hun gezichten verstijfden één voor één.
‘En nu we het toch over familiebelangen hebben,’ voegde ik eraan toe, ‘moet u weten dat ik de consultant ben achter de rebranding van Harrison Enterprises. De website, de marketingcampagne, het vergroten van uw marktaandeel: dat was mijn taak. Betaald via mijn bedrijf, Blackwood Design Studio.’
Ik liet de overboekingen op mijn telefoon zien.
Josephine zag eruit alsof ze elk moment een beroerte kon krijgen.
« We gaan scheiden, » concludeerde ik, terwijl ik opstond. « Maar niet onder deze voorwaarden. Mijn advocaat neemt contact op met de jouwe. »
Cassidy fluisterde: « Maar… waar ga ik wonen? »
« Dat is iets tussen jou en Andy. »
Ik keerde hen de rug toe.
