Ze schreef ook over hoop. Over het geloof dat de oorlog zou eindigen. Over het zich voorstellen van haar terugkeer naar huis. Over de lente die ze zou zien wanneer de vrede eindelijk zou aanbreken.
In januari 1945 rukten Sovjettroepen op naar Oost-Pruisen. De Duitsers trokken zich terug, maar vochten wanhopig. De gevechten waren meedogenloos: gevechten van dichtbij, artilleriebeschietingen, chaos.
Op 27 januari 1945 kwam Roza’s eenheid onder zwaar vuur te liggen nabij het dorp Richau. Artilleriegranaten vielen overal. Soldaten werden neergemaaid.
Roza zag een gewonde artillerieofficier onbeschermd liggen. Hij zou gedood worden als iemand hem niet in veiligheid bracht.
Ze ging voor hem staan om hem te beschermen.
Een granaat explodeerde. Granaatscherven doorboorden Roza’s borst en buik.
Ze stierf de volgende dag, 28 januari 1945. Ze was 20 jaar oud.
De oorlog die ze zo dapper had proberen te beëindigen, ging zonder haar verder. De overwinning in Europa kwam op 8 mei 1945 – iets meer dan drie maanden na haar dood.
Roza Shanina heeft nooit de lente meegemaakt waar ze van droomde. Ze ging nooit naar de universiteit. Ze werd nooit lerares. Ze werd nooit verliefd en kreeg geen gezin. Ze heeft nooit het vredige, gewone leven ervaren dat ze voor anderen had proberen te behouden. Ze gaf dat alles op zodat anderen konden hebben wat zij niet had.
Na de oorlog werd Roza postuum onderscheiden met de Orde van Glorie. Haar dagboek werd gepubliceerd in de Sovjet-Unie, waardoor de wereld een intieme inkijk kreeg in een ziel die gevangen zat tussen plicht en dromen.
Haar dagboek werd een van de krachtigste documenten van de oorlog – niet omdat het de strijd verheerlijkte, maar omdat het die menselijker maakte. Roza’s woorden herinneren ons eraan…
