Derek deed een stap achteruit. « Het is onmogelijk. »
« Helemaal niet, » antwoordde David. « Mevrouw Torres is al zes jaar huiseigenares. »
Uiteindelijk sprak ik.
« Papa was niet de eigenaar, » zei ik. « Ik had hem aangenomen als onderhoudsassistent nadat hij zijn baan verloor. Tweeduizend dollar per maand. »
Een adem ging door de zaal.
Derek probeerde te protesteren. David onderbrak haar.
« Meneer, u moet het terrein verlaten. Anders bel ik de politie wegens huisvredebreuk. »
Het woord viel scherp. Indringing.
Derek keek me aan, van streek. « Waarom liet je me geloven…? »
Ik heb mijn tassen meegenomen.
« Ik heb je nergens in laten geloven, » antwoordde ik. « Ik ben gewoon gestopt met je corrigeren. »
In de lift voelde ik eindelijk mijn handen trillen.
Thuis had het ijs het overleefd. Mijn telefoon, nee.
Telefoontjes. Berichten. Mijn vader, mijn moeder, mijn zus. Ze spraken allemaal over misverstanden, vernederingen en familie.
De deurbel gaat.
Mijn vader stond daar, nog steeds in uniform.
« Emma, mijn liefste, het is allemaal een verwarring… »
Ik bewoog niet.
« Je hebt Derek thuis laten bedreigen, » zei ik. « Je hebt een valse akte ingevuld. »
Hij bekende fluisterend dat hij mijn broer had willen « motiveren ».
« Door hem me eruit te laten zetten, » antwoordde ik.
Ik haalde diep adem.
« Ik beëindig uw arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang. David zal je je laatste salaris sturen. En Derek krijgt een formele kennisgeving. »
Hij zakte in elkaar op het bankje in de gang.
« Ik heb ruimte nodig, » voegde ik toe. « Neem geen contact meer met me op. »
Hij vertrok zonder protest.
Later vertelde David me dat Derek door de politie was uitgezet en geen toegang meer mocht. De advocaat was bezig met het voorbereiden van de documenten. De sloten werden vervangen.
In de dagen die volgden gingen geruchten rond. Ik heb het publiekelijk, simpelweg beantwoord:
Ik ben sinds augustus 2019 eigenaar van Riverside Apartments. De huurcontracten blijven geldig. Er verandert niets.
De huurders antwoordden. Via berichten. Door getuigenissen. Door een bord lasagne dat buiten mijn deur werd achtergelaten.
De gemeenschap die ik in stilte had opgebouwd, sprak eindelijk.
