Deze eed is een stille weddenschap met het universum geworden, het soort belofte dat niet langer hardop wordt uitgesproken, uit angst dat het op de proef wordt gesteld. Toen deed de geneeskunde wat ze altijd doet: ze slokte al mijn tijd op.
Mijn zus Samantha plaagde me er vaak mee. Ze zei dat ik getrouwd was met mijn pieper. Twee jaar jonger dan ik, charmant, briljant van uiterlijk, wist ze hoe ze de verhalen moest vertellen die haar altijd centraal stelden. Waar ik gemak voelde, sprak mijn grootmoeder over training.
Ik ben naar het buitenland gegaan voor humanitaire medische missies. Wat een paar maanden had moeten duren, strekte zich uit over bijna drie jaar. Ik dacht dat ik het goed deed. Ik dacht ook dat het huis veilig was.
De wil was duidelijk. Mijn naam stond op de akte, net als die van Samantha. Ik had zelfs een advocaat die me ooit grappend vertelde dat de county-archieven nooit liegen.
Ik had meer vragen moeten stellen.
Het eerste jaar belde ik elke zondag. De tweede, om de zondag. Bij de derde overtuigde ik mezelf dat de stilte tijdelijk was. Zesummetha vulde de gaten in: « Maak je geen zorgen, ik houd het huis in de gaten. » Op dat moment klonk het geruststellend. Achteraf gezien leek het meer op een repetitie.
Toen het bericht over de verkoop binnenkwam, heb ik het aanvankelijk geweigerd. Daarna volgde een tweede sms: « Rustig maar. Het is geregeld. Deze zin had het droge geluid van een deur die op slot gaat.
Ik heb niet op mijn bagage gewacht. Ik nam de weg naar het westen, mijn hart bonzend. Telefoontjes bleven onbeantwoord. Toen mijn moeder de telefoon opnam, was haar stem eerlijk gezegd te vrolijk.
Ze sprak over formaliteiten, organisatie, stress. Ik hoorde vooral een poging om het te minimaliseren. Een huis verkopen is nooit triviaal. Iemand wissen is nog minder zo.
Toen ik op de zanderige straat aankwam, wist ik het al voordat ik stopte. Het huis werd omringd door vrachtwagens. Een container stond op een troon bij de veranda. Arbeiders scheurden het terras open alsof het simpele planken waren, en niet de plek waar mijn grootmoeder haar romans las terwijl ze naar de zee keek.
Een vrouw in een frisse blazer legde me met een beleefde glimlach uit dat het pand zes weken eerder was gekocht. Ze haalde een map tevoorschijn en liet me de act zien. Mijn naam stond erop. Mijn handtekening ook.
Behalve dat ik het nooit had vastgemaakt.
Op dat moment begreep ik dat een handtekening een wapen kon zijn.
Ik ging naar het gerechtsgebouw van het district. De documenten lagen er, geregistreerd, gestempeld, officieel. En onderaan de pagina was er een detail dat me de adem benam: de getuige was mijn ex-verloofde.
Het was niet langer een simpel familieverraad. Het was een fraude.
