De daaropvolgende maanden waren moeilijk, maar anders. Eerlijke gesprekken. Stiltes ook. Toen veranderde er iets: mijn vader kreeg een hartaanval.
Er was een dringende operatie nodig. $85.000 om voorschot.
Ik zou kunnen betalen. Makkelijk.
Ik heb het gedaan.
Niet omdat ze het verdienden, maar omdat ik niet met spijt wilde leven.
Toen hij wakker werd, keek mijn vader me aan en zei voor het eerst:
« Het spijt me. Ik heb je gemist. »
Zes maanden later opende ik mijn vierde restaurant. Ik heb mijn familie uitgenodigd. Ze kwamen. Deze keer luisterden ze.
Mijn vader hief zijn glas.
« Op Alex. Die het allemaal heeft opgebouwd terwijl wij niet keken. »
Het was niet perfect. Maar het was oprecht.
Een jaar later werd mijn restaurant genomineerd voor een grote prijs. Ik belde mijn ouders. Ze huilden van vreugde. En deze keer geloofde ik erin.
Ik begreep één essentieel ding: succes gaat niet over het bewijzen van anderen dat het ongelijk is. Het is om jezelf te bewijzen dat je gelijk had om door te gaan.
Ik had iets solids opgebouwd. En langzaam werd er ook iets nieuws opgebouwd.
Eindelijk.
