Toen ik voor het eerst hoorde dat ik zwanger was, dacht ik dat het eindelijk mijn worstelende huwelijk zou redden.
Maar slechts weken later stortte mijn wereld in — ik ontdekte dat mijn man, Daniel, een andere vrouw had. En ook zij verwachtte zijn kind.
Toen de waarheid aan het licht kwam, steunde Daniels familie in San Pedro niet mij, maar koos hij zijn kant.
Tijdens een zogenaamde « familiebijeenkomst » zei mijn schoonmoeder, Beatriz, kil: « Er is geen reden om te discussiëren. Wie een jongen baart, blijft in de familie. Als het een meisje is, mag ze gaan. »
Het voelde alsof er ijskoud water over me heen werd gegoten. Mijn waarde hing in hun ogen alleen af van het geslacht van het kind. Ik keek naar Daniel, wachtend tot hij me zou verdedigen, maar hij bleef stil, ogen naar beneden.
Die nacht, terwijl ik bij het raam van het huis stond dat ik ooit thuis noemde, besefte ik dat het echt voorbij was.
Hoewel ik zijn kind droeg, kon ik niet omringd zijn door haat en vernedering. De volgende ochtend ging ik naar het stadhuis, vroeg om een wettelijke scheiding en tekende de papieren.
Toen ik naar buiten liep, stroomden de tranen—maar er was een vreemd gevoel van opluchting. Ik was niet vrij van pijn, maar ik was vrij omwille van mijn kind.
Ik vertrok met niets anders dan een kleine tas met kleren, een paar babyspullen en moed. Ik verhuisde naar Cebu, vond werk als receptioniste in een kliniek en leerde langzaam weer te glimlachen. Mijn moeder en goede vrienden werden mijn reddingslijn.
Ondertussen bereikte ik het bericht dat Daniels nieuwe vrouw, Carmina — een gladde societydame met dure smaak — bij de De Leons was komen wonen. Ze werd verwend als royalty.
