Die avond verliep het familiegala nooit zoals gepland. Er stonden nog gasten, ontbrekende tafels, service was tot het absolute minimum beperkt. De aankondiging van Jessica’s verloving werd in chaos en schaamte gedaan.
De volgende dag kreeg ik een bericht. Geen excuses. Slechts één zin:
« Je had ons kunnen waarschuwen. »
Ik heb niet geantwoord.
Sindsdien heb ik één essentieel ding in mijn leven veranderd: ik ben gestopt met mezelf beschikbaar te maken voor degenen die geen ruimte voor mij maakten.
Mijn familie bestaat nog steeds. Maar zonder mijn budget, zonder mijn expertise, zonder mijn stilte.
En ik bood mezelf voor het eerst aan wat ik nooit aan hun tafel had gehad: een stoel, door mij gekozen.
