“We need to relocate you temporarily until we confirm whether your sister is involved or if her identity was used without her knowledge.”
My knees buckled. “I can’t leave Lily… I can’t leave her gravesite.”
“You won’t be gone long,” Hayes assured. “But right now, you are not safe.”
I looked from one to the other, my heart pounding painfully against my ribs. Inside me, grief and rage twisted together, igniting into something fierce and focused. I wiped my tears, straightened my spine, and said,
“Alright. But I want to be involved. I want to know everything.”
Hayes knikte kort.
« We leiden je door de hele operatie. Maar er is nog één ding dat je moet zien. »
Ze legde een USB-stick in mijn hand.
« Dit is teruggevonden uit Lily’s telefoonback-up. Ze nam iets op de dag voordat ze stierf. »
Mijn adem stokte.
« Opgenomen… wat? »
« We hebben het nog niet bekeken, » zei Hayes zacht. « Maar wat het ook bevat, Lily geloofde dat het belangrijk was. »
Mijn knieën dreigden te bezwijken. Ik drukte de schijf tegen mijn borst, het kleine gewicht voelde onvoorstelbaar zwaar.
« Dan luisteren we ernaar. Nu meteen. »
Hayes en Clarke wisselden een blik.
« Niet hier, » zei ze. « Ergens veilig. »
Terwijl ze me naar een achteruitgang leidden, verhardde mijn verdriet tot vastberadenheid. Iemand had mijn dochter vermoord. Iemand dacht dat ze haar stem konden wissen. Ze hadden geen idee wat ze in mij hadden wakker gemaakt.
En wie hiermee verbonden was—of het nu mijn zus was of iemand die zich achter haar naam verschoolde—zou ontdekken dat ik niet langer de gebroken, hulpeloze moeder was die ze verwachtten.
Ik ging achter de waarheid aan. En ik zou niet stoppen.
Als je je voorstelt dat dit gebeurt bij iemand van wie je houdt, wat zou je dan als eerste zeggen? De agent vertrouwen? De dokter vertrouwen? Of hun instincten volgen? Deel je gedachten—want soms kan één enkel perspectief alles veranderen.
