‘Het is een belofte,’ antwoordde August. Hij pakte Callie’s canvas tas op, het schamele gewicht ervan een bewijs van haar wreedheid. Hij liep naar de deur, bleef even staan en keek nog een keer achterom naar de familie Keats, die nu als versteend in hun smetteloze keuken stond.
‘We houden contact,’ zei hij, zijn stem drong met militaire precisie door de marmeren ingang heen. ‘Heel binnenkort.’
Terug in zijn bescheiden huis in Riverside luisterde August aandachtig naar Callie’s hele verhaal. Het was allemaal begonnen vóór de bruiloft, met Marjorie’s kleine, neerbuigende opmerkingen over haar kookkunsten of het gebrek aan « rijke connecties » in haar familie. Nadat Landon, een ingenieur, een contract van zes maanden in Zuidoost-Azië had aangenomen om te sparen voor een eigen appartement, nam de wreedheid toe.
« De dag nadat hij vertrokken was, ging Marjorie met me zitten om de ‘nieuwe huisregels’ te bespreken, » legde Callie uit, met een vlakke stem. « De regel voor bloedverwanten. Beperkte toegang tot de keuken. Niet zwemmen in het zwembad. Ze noemde het huisje ‘rustieke charme’, een oefening in karaktervorming om me zelfstandigheid bij te brengen. »
« Heb je al geprobeerd contact op te nemen met Landon? » vroeg August.
“Elke week. Maar Marjorie regelt de communicatie met de familie als hij in het buitenland is. Ze filtert e-mails en ontvangt berichten. Ze was er altijd als hij belde. Ik kon het niet uitleggen zonder dat het klonk alsof ik zijn familie aanviel.”
« Dus je hebt in stilte geleden. »
‘Ik dacht dat ik het wel aankon,’ fluisterde ze. ‘Ik heb mezelf wijsgemaakt dat het tijdelijk was.’
‘Wat ze gedaan hebben is niet alleen verkeerd, Callie,’ zei August met een sombere stem. ‘In sommige staten is het strafbaar. Onveilige leefomstandigheden, economische uitbuiting, emotionele manipulatie. Ze hebben jouw liefde voor Landon gebruikt om je te controleren en te vernederen.’
‘Ik weet het,’ zei ze met een zachte stem. ‘Ik wist alleen niet wat ik moest doen.’
‘Nu weet je het,’ zei August, met een kille glimlach op zijn lippen. ‘We gaan ze vernietigen. Niet juridisch, niet fysiek. We gaan hun reputatie vernietigen, het enige wat ze belangrijker vinden dan geld.’ Hij keek naar zijn dochter en zag de oude vechtlust in haar weer oplaaien. ‘Het gaat er niet alleen om jou uit dit huis te krijgen. Het gaat erom ervoor te zorgen dat ze nooit meer de macht hebben om iemand zo te kwetsen als ze jou hebben gekwetst.’
De volgende ochtend begon August zijn campagne. Zijn eerste stop was Donna Briggs, de buurvrouw van de Keats, een scherpzinnige vrouw van in de zeventig. « Ik heb me zorgen gemaakt over dat meisje, » zei Donna, terwijl ze vertelde hoe ze Callie weken eerder bewusteloos in de tuin had zien liggen, waarna ze door een beleefde maar resolute Marjorie was weggestuurd. Toen August haar over het huisje vertelde, stond haar gezicht strak. « Mijn God. In deze hitte? Heb je een getuige nodig? Je hebt er hier al een. »
Vervolgens bezocht hij een installateur van airconditioning die Marjorie de mogelijkheid had geboden om het schuurtje « bewoonbaar » te maken. De eigenaar, Trey Hudson, herinnerde zich de klus meteen. « Ik vertelde haar dat de ruimte alleen geschikt was voor opslag, zonder grote verbouwingen, » zei hij, terwijl hij het dossier tevoorschijn haalde. « Ze heeft nooit meer teruggebeld. Ik heb alles hier opgeschreven. »
