Aan de andere kant van de stad sliep Henry Walsh vredig in een ziekenhuiskamer, zich niet bewust dat de jongen die hij jaren eerder had gered niet langer alleen was.
De bruiloft ging nooit weer door zoals gepland. In plaats van ingestudeerde geloften en formele toespraken, zagen de aanwezigen iets veel krachtigers—een familie die in real time weer samenkwam.
Sophia hield de rest van de middag Ethans hand vast en weigerde los te laten. Daniel bleef dichtbij, beantwoordde vragen van familieleden en regelde stilletjes medische controles en afspraken met de sociale dienst. Alles werd zorgvuldig, legaal en transparant afgehandeld. Er waren geen snelkoppelingen—alleen verantwoordelijkheid.
In de weken die volgden bevestigde DNA-testen wat iedereen al voelde: Ethan was Sophia’s zoon. Zij en Daniel werkten nauw samen met jeugdzorg om zijn overgang veilig en stabiel te waarborgen.
Toen Henry genoeg hersteld was om het ziekenhuis te verlaten, werd hij ook in hun leven verwelkomd. Hij trok in een klein pension op het terrein, met de mededeling dat hij niet tot last wilde zijn.
