Er is een jaar voorbijgegaan.
Ethan en ik verlieten het landhuis. We verhuisden ver weg, naar een plek waar niemand onze namen kent.
We praten nooit over die nacht, noch over wat Caroline misschien in haar eigen glas heeft geschonken.
Soms denk ik dat ze het spel op haar eigen voorwaarden wilde afmaken. Soms denk ik dat het schuldgevoel was.
En soms zeg ik tegen mezelf dat het liefde was – verdraaid, giftig, maar toch liefde.
In de rust van ons nieuwe huis kan ik nog steeds niet naar champagne kijken.
Maar voor ons eerste jubileum haalde Ethan slechts één trofee tevoorschijn.
Hij schonk het in, gaf het aan mij en zei zachtjes:
« Aan het gezin – het gezin dat jullie zelf kiezen. »
We hebben gedronken.
En voor het eerst in lange tijd smaakten de bubbels niet naar angst.
Ze hadden een voorliefde voor vrijheid.
