Hij was misschien niet in de keuken tijdens dat specifieke gesprek, maar hij wist dat zijn familie iets vreselijks aan het plannen was, en hij had ervoor gekozen om niets te doen.
‘Voelt u zich wel goed?’ vroeg hij met een gespannen stem. ‘U ziet er bleek uit.’
« Het gaat goed met me, » loog ik, terwijl ik achterover in mijn stoel zakte.
Mijn hele lichaam beefde van woede en angst, maar ik dwong mezelf mijn vork op te pakken en een hap te nemen van de kip die naar karton en verraad smaakte.
Diane, Kenneth en Valerie kwamen terug uit de keuken, alle drie met dezelfde geveinsde onschuld op hun gezicht. Diane begon meteen te vertellen over haar boekenclub, met een zoete stem en een sluwe blik.
Ik hoorde vrijwel niets. Mijn gedachten raasden door mijn hoofd; ik overwoog alle mogelijkheden en scenario’s en probeerde te bepalen wat mijn volgende stap zou zijn.
Een deel van mij wilde hen meteen confronteren. Opstaan en antwoorden eisen, Travis dwingen te kiezen tussen zijn giftige familie en zijn vrouw.
Maar ik wist hoe het zou aflopen. Ik had dit scenario al honderd keer zien afspelen tijdens ons huwelijk. Travis zou de kant van zijn moeder kiezen, excuses verzinnen, zeggen dat ik te gevoelig was of dat ik overdreef. En deze keer stond er veel meer op het spel dan alleen mijn gevoelens.
Dus ik wachtte.
Ik glimlachte en knikte tijdens het dessert, een chocoladetaart die Diane oorspronkelijk voor Valeries prenatale feestje had bedacht. Ik liet hen praten over babykamerinrichting, luiermerken en alle onbenullige details van het aanstaande ouderschap, terwijl zij plannen smeedden om mijn feestje te saboteren.
En toen Travis eindelijk zei dat het tijd was om te vertrekken, pakte ik mijn tas en jas en liep met opgeheven hoofd en een gebroken hart het huis uit.
De autorit naar huis verliep in stilte. Travis bleef naar me kijken, hij voelde dat er iets niet klopte, maar was te laf om het te vragen. Ik keek naar de straatverlichting buiten en dacht aan de baby die in mijn buik groeide. Een meisje, had de echoscopist ons bij onze laatste afspraak verteld. Een klein meisje dat beter verdiende dan deze familie van slangen.
We reden onze oprit op en Travis zette de motor af. De plotselinge stilte was oorverdovend. Ik hoorde mijn eigen hart bonzen, ik voelde de adrenaline nog door mijn aderen stromen na wat ik had gehoord.
‘Ik moet met je praten over je familie,’ zei ik met een verrassend kalme stem.
Travis’ kaak spande zich aan.
« En wat met hen? »
« Wat zijn ze van plan voor mijn babyshower? »
Haar gezicht verstijfde even, en dat was voor mij alle bevestiging die ik nodig had.
« Ik begrijp niet wat je bedoelt. »
« Ja, dat klopt. »
Ik draaide me in mijn stoel om zodat ik hem recht in de ogen kon kijken.
« Ik hoorde ze vanavond in de keuken. Je moeder, je zus, je vader. Ze zijn van plan om op mijn babyshower aan te kondigen dat jij niet de vader van mijn kind bent. Ze willen me voor iedereen vernederen en het feest afzeggen, zodat Valérie haar felbegeerde bekendheid kan vergaren. »
Travis’ knokkels werden wit op het stuur. Even dacht ik dat hij het zou ontkennen, dat hij eindelijk de moed zou hebben om me te verdedigen tegen de wreedheid van zijn familie.
Hij zei letterlijk: « Misschien hebben ze wel gelijk. »
De wereld helde naar één kant.
« Wat? »
‘Je moet toegeven dat de timing perfect was,’ zei hij, terwijl hij mijn blik vermeed. ‘Net toen ik begon te twijfelen aan onze relatie, raak je zwanger.’
‘Jij was degene die een baby wilde,’ flapte ik eruit, mijn stem steeds luider wordend, eindelijk barstte ik los van maandenlang opgekropte woede. ‘Jij was degene die me overtuigde om te stoppen met de pil, omdat je zei dat je er klaar voor was om vader te worden.’
« Ik was dronken toen ik dat zei, » mompelde Travis. « Ik dacht niet na. Ik was er niet klaar voor. »
Het voelde als een klap in mijn maag. Deze man, deze vreemdeling met het gezicht van mijn man, suggereerde dat ik hem opzettelijk in een ongewenste zwangerschap had gelokt. Een zwangerschap die hij zelf had veroorzaakt. Een kind dat hij naar eigen zeggen graag wilde hebben, totdat zijn moeder anders besloot.
‘Hoe kun je dat nou denken?’ De woorden kwamen er als een fluistering uit, want ik kon niet harder praten, mijn keel zat dicht.
Travis keek me eindelijk aan, en zijn ogen waren koud.
« Mijn moeder maakt zich zorgen. Ze vindt dat we een vaderschapstest moeten doen voordat ik besluit dit kind op te voeden. »
‘Dit kind,’ herhaalde ik langzaam, ‘is jouw dochter. Jouw dochter, Travis. Degene die we samen hebben verwekt. Degene met wie je ‘s nachts sprak via mijn buik. Of was het allemaal maar een toneelstukje?’
‘Ik weet niet wat het was,’ zei hij. En de verslagenheid in zijn stem was op de een of andere manier erger dan woede. ‘Ik weet alleen dat mijn moeder in dit soort situaties meestal gelijk heeft.’
Ik zat daar, sprakeloos van schrik, mijn hand ging instinctief naar mijn buik. De baby schopte, een lichte beweging die me eraan herinnerde dat ik niet alleen was in deze nachtmerrie. Iemand rekende op me: om sterk te zijn, om slim te zijn, om beter te zijn dan deze mensen die ons probeerden te vernietigen.
« Ik wil dat je je familie vertelt dat ze al hun plannen moeten afzeggen, » zei ik vastberaden. « En ik wil dat je ze vertelt dat als ze ook maar één kwaad woord over mij of onze dochter zeggen, ik nooit meer met ze zal praten. »
Travis liet een wrange lach horen.
« Denk je dat je zoveel macht hebt? Denk je dat je mijn familie kunt bedreigen? »
« Ik bedreig niemand. Ik stel alleen grenzen die jaren geleden al gesteld hadden moeten worden. »
‘Grenzen,’ herhaalde hij spottend. ‘Zo noemen jullie psychiaters dat toch? Nou, hier is een grens voor jullie: zij zijn mijn familie, en ik ga niet kiezen tussen jullie en hen.’
‘Dat is precies wat je nu doet,’ zei ik. ‘Je kiest voor hen in plaats van voor je vrouw en kind.’
« Misschien komt het doordat mijn vrouw en kind niet zijn wie ik dacht dat ze waren. »
De wreedheid van die woorden hing als een donkere wolk tussen ons in. Ik zag mijn huwelijk voor mijn ogen uitbranden, alle liefde en het vertrouwen dat we hadden opgebouwd stortten in als een zandkasteel dat door een golf wordt weggespoeld.
Een deel van mij wilde vechten, smeken, pleiten, hem ervan overtuigen dat zijn familie loog. Maar een ander, sterker deel, het deel dat al moeder aan het worden was, wist dat sommige dingen het niet waard waren om te redden.
« Ik ga naar bed, » zei ik, terwijl ik het autodeur opende. « Ik raad je aan om vannacht op de bank te slapen. »
Ik wachtte niet op zijn antwoord. Met trillende benen ging ik het huis in en rende naar onze slaapkamer, waar ik de deur achter me op slot deed. Pas toen stond ik mezelf toe in tranen uit te barsten. Ik snikte in mijn kussen, zodat Travis me niet zou horen en niet zou denken dat hij gewonnen had.
Maar ik huilde niet uit zwakte. Ik huilde uit woede.
En de volgende ochtend had ik een plan.
De maand die volgde was een ware masterclass in acteren. Ik glimlachte tijdens familiediners en liet Dianes venijnige opmerkingen van me afglijden. Ik complimenteerde Valerie met haar ronde buik en stelde geïnteresseerde vragen over de voorbereidingen voor haar babyshower. Ik gedroeg me als de toegewijde schoondochter die ze altijd al in me hadden gewild, terwijl ik me ondertussen in het geheim voorbereidde op een oorlog.
Ik begon met het kopiëren van alles: bankafschriften, eigendomsbewijzen, beleggingsrekeningen – alle financiële documenten die ik kon vinden. Travis had altijd ons geld beheerd en beweerde beter te zijn in wiskunde, ondanks mijn accountantsdiploma. Ik ontdekte dat we veel meer spaargeld hadden dan ik dacht, het grootste deel op rekeningen die uitsluitend op zijn naam stonden. Ik vond ook bewijs van een trustfonds dat zijn ouders voor hem hadden opgericht, waar hij tijdens ons huwelijk nooit over had gesproken.
Vervolgens nam ik contact op met mijn vriendin Natalie, die mijn babyshower aan het organiseren was. Ik vertelde haar alles en tot mijn grote opluchting geloofde ze me meteen. Natalie had Travis’ familie nooit gemogen; ze had altijd al het gevoel gehad dat er iets giftigs schuilging achter hun beleefde façade.
« Je babyshower gaat gewoon door, » zei Natalie vastberaden, terwijl ze aan haar koffie nipte aan de keukentafel. « Maar we doen het op jouw voorwaarden, en als die aasgieren iets proberen, zullen ze er spijt van krijgen. »
Ze stond erop om met me mee te gaan naar mijn volgende afspraak met Angela, omdat ze het plan in zijn geheel wilde begrijpen en wilde weten hoe ze kon bijdragen aan de uitvoering ervan.
Ten derde, en het allerbelangrijkste, heb ik een familierechtadvocaat geraadpleegd, Angela Martinez. Zij was mij aanbevolen door een collega die het jaar ervoor een moeilijke scheiding had meegemaakt. Angela was een briljante vrouw van in de vijftig, met grijs wordend haar en doordringende ogen.
‘Uw zaak is sterk,’ zei ze na het bestuderen van mijn documenten. ‘Beschuldigingen van overspel zonder bewijs, psychische mishandeling, inmenging van familie in het huwelijk… Elke rechter zou in uw voordeel beslissen. En met de komst van een baby krijgt u alimentatie voor uzelf en voor het kind, ongeacht of hij het vaderschap betwist.’
« Hij zal het aanvechten, » zei ik neutraal. « Zijn moeder zal daarvoor zorgen. »
Angela leunde achterover in haar leren fauteuil en keek me aan.
« We zullen daarom direct na de geboorte een vaderschapstest uitvoeren. Als de uitslag aantoont dat hij de vader is, waar we beiden van overtuigd zijn, zal zijn geloofwaardigheid volledig onderuitgehaald worden. Geen enkele rechter keurt een man goed die zijn zwangere vrouw in de steek laat op basis van complottheorieën. »
‘En hoe zit het met de babyshower?’ vroeg ik, de vraag die me al een tijdje bezighield. ‘Ze zijn iets aan het plannen, en ik moet er klaar voor zijn.’
Een langzame glimlach verscheen op Angela’s gezicht.
« Vertel me alles wat je weet over hun plan. »
Ja, dat heb ik gedaan. Ik vertelde haar over het gesprek dat we hadden afgeluisterd, Travis’ verraad en de manipulatie en controle die Diane al tientallen jaren uitoefende. Angela maakte aantekeningen en stelde vragen, en aan het einde van onze bijeenkomst hadden we een strategie die me zou redden of alles zou verwoesten.
‘Zo gaan we te werk,’ legde Angela uit. ‘Ik zal alle documenten voorbereiden: de opname, de transcripten, het bewijs van intimidatie. Alles zal klaar liggen. Als ze tijdens de babyshower hun impulsen volgen, zoals je hebt gehoord, kun je direct reageren met feiten en juridische argumenten. Ik zal er niet bij zijn – dat zou ongepast zijn en het zou kunnen laten lijken op een geënsceneerde confrontatie – maar je hebt alles wat je nodig hebt om jezelf te verdedigen, en ik ben telefonisch bereikbaar als de situatie escaleert.’
‘Weet je zeker dat je dit wilt?’ vroeg Angela toen ik wegging. ‘Als dit plan eenmaal is uitgevoerd, is er geen weg terug. Je huwelijk is dan voorbij.’
Ik legde mijn hand op mijn buik, waar mijn dochter salto’s aan het maken was.
« Mijn huwelijk is al een tijdje geleden beëindigd. Ik was gewoon te bang om het toe te geven. »
De babyshower was gepland voor een zaterdagmiddag midden april. Natalie had zo’n veertig mensen uitgenodigd: mijn collega’s, mijn huisgenoten van de universiteit, mijn neven en nichten, en natuurlijk de familie van Travis. Ik had erop gestaan dat ze uitgenodigd zouden worden, ondanks Natalie’s protesten.
Ik had ze daar nodig. Mijn plan werkte alleen als iedereen kon zien wat er gebeurd was.
De receptie vond plaats in Natalie’s tuin, die ze had omgetoverd tot een waar lenteparadijs met pastelkleurige ballonnen, bloemstukken en een desserttafel die zo uit een tijdschrift leek te komen. Haar man had een geluidsinstallatie opgezet en zachte muziek begeleidde de aankomst van de gasten, die met hun armen vol cadeaus ingepakt in roze papier arriveerden.
Ik droeg een witte jurk die mijn inmiddels behoorlijk ronde buik, na zeven maanden zwangerschap, extra benadrukte. Mijn haar was in zachte golven gestyled en mijn zorgvuldig aangebrachte make-up verborg de stress van de afgelopen maand. Ik straalde, want ik had al lang geleden geleerd dat je mooi voelen de beste wraak is.
Travis’ familie arriveerde precies op tijd, want Diane Montgomery liet geen gelegenheid onbenut om zich in het openbaar aan wreedheden over te geven. Ze droeg een lavendelkleurig pak dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn maandelijkse huur en een glimlach die glas kon breken. Kenneth volgde in zijn gebruikelijke outfit: een kaki broek en een poloshirt, en zag eruit alsof hij liever op een golfbaan was. Valerie arriveerde achter hen, haar buik was vijf maanden zwanger, maar niet zo erg dat het haar vertraagde. Ze droeg een jurk in een tint die wel erg veel op de mijne leek – een opzettelijk machtsspel dat ik bewust negeerde.
Travis was helemaal niet op het evenement verschenen, hij beweerde dat hij moest werken. We wisten allebei dat hij gewoon te laf was om me na ons gesprek aan te spreken.
‘Prima,’ dacht ik. ‘Ik heb hem hier niet nodig voor wat er ging gebeuren.’
« Wat een leuk feestje! » riep Diane neerbuigend uit, terwijl ze naar Natalie’s tuin keek. « Zo schilderachtig en intiem. Natuurlijk niet te vergelijken met Valerie’s babyshower volgende maand, maar op zijn eigen manier charmant. »
« Dank u wel voor uw komst, » zei ik vriendelijk. « Het is zo belangrijk voor ons dat onze familie hier is. »
Dianes glimlach verstijfde een beetje. Ze had geen hoffelijkheid verwacht. Ze had zich voorbereid op een defensieve houding, op een zwakte die ze kon uitbuiten. Mijn kalmte maakte haar onrustig, precies zoals ik had verwacht.
Het eerste uur verliep vlekkeloos. We speelden de gebruikelijke babyshower-spelletjes: de geboortedatum en het gewicht van de baby raden, rompertjes versieren en luierwisselwedstrijden organiseren, wat iedereen erg leuk vond. Ik opende de cadeautjes en bewonderde de kleine kleertjes en knuffels, en speelde mijn rol perfect.
Diane bekeek de scène vanuit haar fauteuil, haar blik berekenend, en ze wierp regelmatig een blik op haar horloge alsof ze op iets wachtte.
Natalie bracht rond 14.00 uur de taart binnen, een prachtige drielaagse taart versierd met roze rozen en kleine fondant babyschoentjes. Iedereen verzamelde zich om haar heen toen ze de taart begon aan te snijden, en toen nam Diane het over.
Ze stond abrupt op, haar stoel schraapte over de terrasvloer, en schraapte luidkeels haar keel. De gesprekken om ons heen verstomden toen mensen zich naar haar omdraaiden. Ze nam een perfecte houding aan en trok ieders aandacht.
« Het spijt me zeer dat ik dit feest moet onderbreken, » begon Diane, haar stem trillend van gespeelde emotie. « Maar ik moet iets aankaarten dat zwaar op mijn geweten drukt. »
‘Dat is het,’ zei ik tegen mezelf, terwijl mijn hart in mijn keel klopte, ook al had ik dit moment precies verwacht.
‘Zoals de meesten van jullie weten, word ik binnenkort oma,’ vervolgde Diane, met haar hand op haar hart alsof ze op het punt stond een eed van trouw af te leggen. ‘Het is een rol die ik zeer serieus neem, en daarom kan ik, met een gerust geweten, niet zwijgen over mijn zorgen met betrekking tot deze zwangerschap.’
Er ging een geroezemoes door de menigte. Jenna, mijn vriendin van de universiteit, keek me verbaasd aan vanaf de overkant van de binnenplaats. Natalie pakte mijn hand en kneep er stevig in.
‘Kijk,’ zei Diane met een zelfverzekerdere stem, ‘mijn zoon Travis heeft me in vertrouwen verteld dat hij ernstige twijfels heeft over het biologische vaderschap van dit kind.’
Gefluister van afschuw golfde door de binnenplaats. Verschillende mensen draaiden zich om en staarden me aan, hun gezichten een mengeling van schok, medeleven en morbide nieuwsgierigheid. Ik bleef roerloos staan en liet Diane zichzelf ophangen met haar eigen touw.
‘Ik zeg niet dat deze jonge vrouw opzettelijk oneerlijk is,’ vervolgde Diane, waarmee ze haar opmerkingen nog beledigender maakte dan een directe beschuldiging, ‘maar het verloop van deze zwangerschap is behoorlijk verdacht, en bepaalde fysieke kenmerken die op de echo te zien zijn, komen gewoonweg niet overeen met de genetische eigenschappen van onze familie.’
« Dat is volkomen absurd, » riep Jenna uit, maar Diane negeerde haar.
“Travis heeft een vaderschapstest aangevraagd, wat mij gezien de omstandigheden volkomen redelijk lijkt. Totdat die test bevestigt wat ik ten zeerste betwijfel, kan ik deze zwangerschap niet steunen en dit kind niet als mijn kleinzoon erkennen. Bovendien…”
‘Bovendien,’ onderbrak ik haar, mijn stem scherp als een mes, ‘ga je voorstellen om dit hele feest af te gelasten, zodat iedereen zich kan concentreren op de babyshower van je dochter. Klopt dat, Diane?’
Diane’s mond viel open. Kenneth ging rechtop in zijn stoel zitten. Valerie’s ogen werden groot van paniek.
Ik pakte mijn telefoon en hield hem omhoog.
« Wil je dat ik de opname van vorige maand voor je afspeel? Die waarin jij, Kenneth en Valerie dit precieze plan in jullie keuken bespraken? Het gesprek waarin je uitlegde hoe je me publiekelijk zou vernederen op mijn eigen babyshower en vervolgens de aandacht van Valerie zou stelen? »
Diane’s gezicht werd bleek.
« Hebben jullie ons opgenomen? Dat is illegaal. Dat is een schending van de privacy. »
Ik haalde diep adem en herinnerde me precies wat Angela me had geleerd te zeggen.
“In Illinois is het opnemen van gesprekken alleen toegestaan met toestemming van één persoon. Dit betekent dat zolang ten minste één deelnemer aan het gesprek weet dat het wordt opgenomen, het legaal is. Ik stond vlak buiten de keuken toen u aan het praten was. Ik kon u perfect verstaan. U had me kunnen zien als u had gekeken. En ik was op dat moment volledig geïntegreerd in het huishouden. De opname is volkomen legaal en toelaatbaar in de rechtbank.”
‘Wie heeft je dat verteld?’ vroeg Kenneth, zijn gezicht rood van woede.
‘Mijn advocaat, Angela Martinez,’ zei ik kalm, ‘heeft de opname beluisterd en bevestigd dat deze als bewijs kan worden gebruikt in mijn echtscheidingsprocedure tegen Travis. In deze procedure zal bewijs worden aangevoerd van inmenging van familieleden in het huwelijk, psychische mishandeling en laster met betrekking tot het vaderschap van een kind waarvan DNA-onderzoek zal uitwijzen dat het van Travis Montgomery is.’
« Dat is schandalig! » riep Valerie uit. « Je kunt niet van Travis scheiden. Je bent zwanger van zijn kind. »
‘Ik kan het, en ik zal het doen,’ zei ik kalm, terwijl ik Angela’s visitekaartje uit mijn tas haalde en het omhoog hield zodat iedereen het kon zien. ‘Want in tegenstelling tot jullie familie, geef ik oprecht om het welzijn van mijn dochter, en ik weiger haar op te voeden in een omgeving waar ze wordt blootgesteld aan dezelfde manipulatie en wreedheid die jullie mij de afgelopen drie jaar hebben aangedaan.’
« Jij ondankbaar kreng… » Diane stapte naar voren en stak haar hand op.
Natalie stapte meteen tussen ons in, haar stem vastberaden.
« Denk er niet eens aan, Diane. Als je haar aanraakt, staat de politie er binnen enkele minuten. Er zijn hier veertig getuigen die alles hebben gehoord. »
Diana’s hand viel terug, maar haar ogen waren vol venijn.
« Denk je dat je zo slim bent, hè? Denk je dat je zomaar dit gezin in de steek kunt laten en Travis’ kind mee kunt nemen? »
‘Ze is niet langer Travis’ kind,’ zei ik, mijn stem lichtjes trillend ondanks mijn beste pogingen om sterk te blijven. ‘Hij heeft dat volkomen duidelijk gemaakt door jouw leugens te geloven in plaats van de waarheid van zijn vrouw. Ze is mijn dochter, en ze verdient beter dan een vader die haar in de steek laat nog voordat ze geboren is.’
« Travis zou zoiets nooit doen… », begon Kenneth, maar ik onderbrak hem.
“Travis heeft het gedaan. Hij heeft het me zelf verteld: hij gelooft jouw theorie dat de baby niet van hem is. Hij wil een vaderschapstest voordat hij zich verbindt aan het vaderschap. Hij slaapt al een maand op de bank omdat hij het niet kan verdragen om zijn vrouw zwanger te zien. Dus nee, Kenneth. Travis heeft zijn keuze al gemaakt. Hij heeft voor jou gekozen in plaats van voor ons.”
De stilte die volgde was absoluut. Mijn vrienden en familie staarden de Montgomerys aan met uitdrukkingen van walging en ongeloof. Zelfs degenen die me maar een paar keer hadden ontmoet, leken geschokt door wat ze zojuist hadden gezien.
Natalie was de eerste die de stilte verbrak.
« Ik denk dat het tijd is dat jullie vertrekken, » zei ze met ijzige stem tegen de familie Montgomery. « Dit is een feest voor een vrouw en haar baby die liefde en steun verdienen, niet jullie onzin. »
‘We gaan niet weg,’ verklaarde Valérie koppig, met haar armen over elkaar geslagen over haar zwangere buik. ‘We hebben net zoveel recht om hier te zijn als ieder ander.’
‘Nee,’ antwoordde Natalie. ‘Dit is mijn eigendom en ik verzoek je te vertrekken. Als je weigert, bel ik de politie en word je uitgezet wegens huisvredebreuk.’
Even dacht ik dat Diane zou weigeren en de confrontatie tot een hoogtepunt zou drijven. Maar toen legde Kenneth zijn hand op haar arm en fluisterde iets in haar oor. Haar gezicht vertoonde een reeks uitdrukkingen – woede, vernedering, berekening – voordat het verstijfde in ijzige haat.
‘Dit is nog niet voorbij,’ snauwde ze terwijl Kenneth haar naar de poort leidde. ‘Je maakt een vreselijke fout. Mijn zoon zal vechten voor de voogdij, en we hebben veel meer geld en middelen dan jij je ooit kunt voorstellen. Deze baby zal worden opgevoed als een Montgomery, of je het nu leuk vindt of niet.’
« Uw zoon zal eerst moeten bewijzen dat hij de vader is, » zei Angela tegen hem. « Tot die tijd hebt u geen wettelijke rechten. »
Valérie volgde haar ouders en wierp me nog een laatste venijnige blik over haar schouder toe.
‘Je zult hier spijt van krijgen,’ zei ze. ‘Je kunt niet zomaar ongestraft aan onze familie komen.’
‘Ik heb er nu al spijt van dat ik met iemand uit jouw familie ben getrouwd,’ antwoordde ik. ‘Maar ik werk eraan om die fout recht te zetten.’
De poort sloeg achter hen dicht, en gedurende enkele lange seconden bewoog of sprak niemand.
Toen begon Jenna te klappen, eerst langzaam, daarna steeds sneller. Anderen sloten zich bij haar aan, totdat de hele binnenplaats meeklapte. En plotseling was ik omringd door vrienden en familie die me omhelsden en me vertelden hoe dapper ik was en hoe trots ze op me waren.
Ik had eindelijk het gevoel dat ik na maanden weer kon ademen.
De rest van de babyshower was fantastisch. We aten taart, pakten cadeautjes uit en speelden nog meer spelletjes, en niemand had het nog over de familie Montgomery. Het was precies het feest waar ik van gedroomd had, vol liefde en gelach in plaats van oordeel en manipulatie.
Toen het feest ten einde liep en de gasten begonnen te vertrekken, nam Natalie me apart.
‘Ik ken je al twaalf jaar,’ zei ze, haar ogen glinsterend van de tranen. ‘En ik ben nog nooit zo onder de indruk geweest van iemand in mijn hele leven. Je was geweldig vandaag.’
‘Ik was doodsbang,’ gaf ik toe. ‘Ik bleef maar denken dat de opname niet duidelijk genoeg zou zijn of dat ze de situatie op de een of andere manier zouden verdraaien en mij als de slechterik zouden laten overkomen.’
« Ze hebben het geprobeerd, » zei Natalie. « Maar jij liet het niet toe. Je bleef standvastig en beschermde jezelf en je baby. Dat is pas echte kracht. »
Ik glimlachte flauwtjes.
« Ik had het niet zonder jou gekund toen Diane me probeerde aan te vallen. »
‘Daar zijn vrienden voor,’ zei Natalie vastberaden. ‘Laten we nu naar huis gaan. Je hebt genoeg spanning voor vandaag gehad.’
Later die avond belde ik Angela om haar alles te vertellen wat er gebeurd was. Ze was dolblij.
‘Perfect,’ zei ze. ‘Ik begin maandag met het indienen van de scheidingspapieren. Gezien wat er vandaag is gebeurd, en met de opname als bewijs, betwijfel ik of Travis veel weerstand zal bieden. Zijn familie zal misschien proberen de zaak te rekken, maar uiteindelijk hebben ze geen geldig argument.’
‘En de voogdij?’ vroeg ik, de vraag die ik eerder te bang was geweest om te stellen. ‘Kunnen ze mijn baby echt van me afpakken?’
‘Absoluut niet,’ zei Angela vastberaden. ‘Jij bent de moeder. Je hebt niets verkeerd gedaan. En als het vaderschap eenmaal is vastgesteld, is het ergste wat er kan gebeuren dat Travis omgangsrecht krijgt. Maar aangezien hij je tijdens je zwangerschap al in de steek heeft gelaten op basis van ongegronde beschuldigingen, zullen de meeste rechters zeer terughoudend zijn om hem een aanzienlijke omgangsregeling toe te kennen. Alles komt goed.’
Ik wilde haar graag geloven. Echt waar. Maar toen ik die avond naar huis reed, mijn auto vol kraamcadeaus en mijn hart verscheurd door verschillende emoties, kon ik het gevoel niet kwijt dat de familie Montgomery nog niet klaar met me was.
Ik had gelijk.
