Het zwembadfeest was bedoeld om makkelijk en warm te zijn—gewoon familie, zonneschijn en het geluid van spelende kinderen.

Ik heb de ochtend het terras schoongemaakt, handdoeken neergelegd en een koelbox gevuld met sap. Toen mijn zoon Ryan arriveerde met zijn vrouw Melissa en hun twee kinderen, leek alles in het begin normaal.

Maar Lily rende niet naar het zwembad zoals haar oudere broer deed.

Ze stapte langzaam uit de auto en ging op de rand van het terras zitten, terwijl ze stilletjes aan de zoom van haar jurk pulkte. Haar schouders hingen en ze vermeed ieders blik. Ik liep naar haar badpak toe en knielde naast haar.

« Lieverd, » zei ik zacht, « wil je je omkleden? Het water voelt vandaag echt lekker. »

Ze schudde haar hoofd zonder op te kijken. « Mijn buik doet pijn, » fluisterde ze.

Ik reikte uit om haar haar glad te strijken, maar ze schrok. Die kleine beweging schrok me. Lily was meestal liefdevol—altijd knuffelend, altijd lachend. Dit was helemaal niet zoals zij.

Voordat ik meer kon vragen, klonk Ryans stem scherp achter me.