Carmens stem vulde de kerk—koud, berekenend. Daniels stem volgde—instemmend, samenzwoerend. Elk woord over mijn appartement. Mijn geld. Het plan om me krankzinnig te verklaren.
Mensen verstijfden. Sommigen bedekten hun mond. Anderen staarden Daniel ongelovig aan.
« Dit is een leugen! » Carmen schreeuwde. « Ze manipuleert alles! »
Maar het was voorbij.
Isabel stond op en liep naar het altaar, waarbij ze haar geloofsbrieven overhandigde.
« Ik ben de advocaat van Laura Martínez, » zei ze. « Al dit bewijs is legaal en is al ingediend bij het parket. »
Daniel zakte in elkaar op een bankje. De priester sloot zachtjes zijn boek.
Ik voelde me kalm. Vreemd kalm. Alsof ik eindelijk kon ademen.
Diezelfde dag annuleerde ik de bruiloft, blokkeerde alle toegang tot mijn bezittingen en kreeg ik een straatverbod. Weken later hoorde ik dat Carmen werd onderzocht voor soortgelijke fraudezaken.
Ik hield mijn huis. Mijn carrière. En mijn waardigheid.
Emotioneel herbouwen was niet makkelijk. Vertrouwen keert niet van de ene op de andere dag terug. Maar ik heb iets vitaals geleerd:
Luisteren naar je intuïtie kan je leven redden.
