Zonder ooit expliciet de grens van illegaliteit over te schrijden, zorgde Derek ervoor dat de hele waarheid aan het licht kwam: netwerken, medeplichtigheid, wettelijke bescherming. Onder druk die ondraaglijk was geworden, veranderde Willem plotseling zijn strategie.
Hij bekende schuld aan alle aanklachten.
Tijdens het proces was zijn bekentenis vernietigend. De rechter veroordeelde hem tot veertig jaar gevangenisstraf, zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. Een straf gelijk aan levenslang.
Andere arrestaties volgden. Het netwerk werd ontmanteld. Slachtoffers werden herkend, gehoord en beschermd.
William overleed enkele maanden later in hechtenis. Derek voelde noch vreugde noch verdriet: alleen de zekerheid dat zijn zoon nu veilig was.
De reconstructie duurde lang. Lucas ging naar therapie. Constantius worstelde met schuldgevoel. Hun echtpaar, diep van streek, overleefde door hun zoon in het middelpunt van alles te plaatsen.
Na verloop van tijd begon Lucas weer te lachen, vredig te slapen, te leven als een kind van zijn leeftijd. Derek daarentegen bleef waakzaam, voor altijd getransformeerd door wat hij had moeten doorstaan.
Op een conferentie over kinderbescherming concludeerde hij:
« Geloof de kinderen. Als hun gedrag verandert, wanneer angst toeslaat, luister dan naar hen. Gevaar ziet er niet altijd beangstigend uit. Soms lijkt hij iemand van wie je houdt en die je vertrouwt. »
De familie Rosales was nooit meer dezelfde. Maar ze had het overleefd. En bovenal had ze een essentiële belofte gehouden: onschuld beschermen, wat het ook kostte.
