Deze observatie zou de basis vormen voor haar levenswerk.
In 1971 nam Ann opnieuw een moeilijke beslissing: ze stuurde de tienjarige Barack terug naar Hawaï om bij haar ouders te wonen en naar betere scholen te gaan. Het brak haar hart, maar ze geloofde dat zijn opleiding belangrijker was dan hem in de buurt te houden.
Ze bleef in Indonesië en verdiepte zich in haar onderzoek.
Ann behaalde haar masterdiploma en schreef zich vervolgens in voor een doctoraatsprogramma in de antropologie aan de Universiteit van Hawaï, waar ze decennialang veldwerk verrichtte in Indonesië. Haar proefschrift – bijna 1000 pagina’s – was een uitgebreide studie naar het smeden en de huisnijverheid op het Indonesische platteland.
Maar het was meer dan academisch onderzoek. Het was een fundamentele uitdaging voor de manier waarop de westerse wereld armoede begreep.
De heersende ontwikkelingstheorie in de jaren zeventig was neerbuigend: arme mensen in ontwikkelingslanden waren arm vanwege hun ‘cultuur’. Ze zouden lui zijn, geen verstand van zaken hebben en westerse gewoonten moeten overnemen.
Anns onderzoek maakte een einde aan deze opvatting. Ze documenteerde dat ambachtslieden op het platteland bekwame ondernemers waren die hun markten begrepen, complexe productiesystemen beheerden, uitgebreide familienetwerken onderhielden en over diepgaande technische kennis beschikten.
