De juridische procedure en de gevolgen
Weken gingen voorbij. Ik begon met revalidatie. Lily herstelde ondertussen fysiek, hoewel het trauma bleef bestaan, zichtbaar in haar nachtmerries en aanhoudende angst.
Vier maanden na het ongeluk vond het strafproces plaats. De beelden waren belastend. Dat gold ook voor de getuigenissen. De jury beraadde zich minder dan drie uur.
Mijn ouders werden op alle aanklachten schuldig bevonden.
Mijn vader werd veroordeeld tot vijftien jaar federale gevangenis. Mijn moeder kreeg twaalf jaar, voor medeplichtigheid en het nalaten om een persoon in nood te helpen. Andere aanklachten, gerelateerd aan fraude, verhoogden hun straffen.
De civiele rechtszaak van Marcus, waarin ook een schadevergoeding werd geëist, verergerde de situatie. Bovendien werd er een collectieve rechtszaak aangespannen door de uitgebuiten werknemers. Mijn ouders moesten hun bezittingen verkopen. Hun imago als respectabele eigenaren van een familiebedrijf stortte volledig in.
Ik had verwacht een gevoel van overwinning te ervaren. Ik voelde alleen maar immense vermoeidheid.
Marcus bleef echter onwrikbaar:
« Je vader gooide onze zevenjarige dochter op de snelweg en reed weg. Je moeder keek toe. Ze hadden je kunnen doden. Ik heb nergens spijt van. »
Na verloop van tijd werden Lily’s nachtmerries minder. Jennifer en ik kregen een hechtere band. We hebben onze ouders nooit in de gevangenis bezocht. De brieven die we ontvingen, werden ongeopend teruggestuurd.
Op Lily’s tiende verjaardag vroeg ze me, met de ernst van kinderen die al te veel hebben meegemaakt:
« Mam, mis je opa en oma wel eens? »
Ik heb eerlijk geantwoord:
« Ik mis de grootouders die je had moeten hebben. Maar degenen die ons pijn hebben gedaan… nee. »
En dat is misschien wel het moeilijkste om te accepteren: je kunt rouwen om het verlies van een gezin dat je nooit hebt gehad, terwijl je tegelijkertijd weet dat je er goed aan hebt gedaan jezelf te beschermen.
