‘Het appartement is van jou,’ herinnerde ik hem. ‘Je hoeft niet te wonen op een plek waar je niet gerespecteerd wordt.’
Ze knikte langzaam.
« Ik weet het, mam. En als ik mezelf ooit probeer te overtuigen van het tegendeel… herinner me dan aan deze dag. »
Ik omhelsde haar nog een keer. Ik wist niet wat haar huwelijk voor haar in petto had, maar ik wist wel dat ik haar nooit alleen zou laten. Als Daniel echt van haar hield, zou dit incident hem helpen volwassen te worden. Zo niet… dan zou mijn dochter een veilige uitweg hebben.
Toen we de kamer verlieten, stonden Patricia en Daniel zachtjes te ruziën. Toen we langs liepen, ving ik genoeg op om te begrijpen dat de publieke vernedering hen meer had geraakt dan ze wilden toegeven. Ik was er niet blij mee, maar ik voelde me ook niet schuldig. Je oogst wat je zaait.
Die avond, toen ik thuiskwam, dacht ik na over wat er gebeurd was.
Ik dacht aan al die moeders die, net als ik, hebben gezien hoe hun dochters te maken kregen met gezinnen die nog steeds geloven dat een vrouw moet ‘dienen’ in plaats van delen. En ik dacht ook aan hoe belangrijk het is om je stem te laten horen, om in te grijpen, om niet te zwijgen.
Woorden kunnen kwetsen, ja. Maar zwijgen kan vernietigen.
En vandaag, terwijl ik dit verhaal schrijf, doe ik dat niet alleen voor Laura, maar voor alle vrouwen die tranen hebben moeten inslikken op dagen die gelukkig hadden moeten zijn.
Als jij in mijn plaats was geweest…
zou je dan hetzelfde hebben gedaan?
Zou je je dochter voor iedereen hebben verdedigd, zelfs als dat de harmonie van de bruiloft zou verstoren?
Vertel me er eens over. Ik zou graag je mening lezen en zien wat andere moeders, vaders en zelfs toekomstige bruiden in een vergelijkbare situatie zouden doen.
