Zes maanden later zat ik in een rechtszaal. De aanklager legde de feiten toe: de verkoop van mijn behandelingen, de plotselinge progressie van de kanker, de zwarte markt voor antikankermedicijnen.
Het bewijs was overweldigend: berichten met de dealer, camerabeelden, ziekenhuisopnames. Op de getuigenbank probeerde Kate het te bagatelliseren: « Ik dacht niet dat het haar zo zou raken. »
Toen ik aan de beurt was, stond ik op, nog steeds zwak.
« Kate was mijn enige familie. Ze beloofde me te helpen. In plaats daarvan zag ze mijn ziekte als een kans om zichzelf te verrijken. Ze heeft wat me in leven hield ingeruild voor boodschappentassen. »
Het vonnis luidde: vijf jaar gevangenisstraf voor diefstal en handel in voorgeschreven medicijnen, met verzwarende omstandigheden voor het in gevaar brengen van een kwetsbaar persoon.
Wat volgde was geen spectaculaire overwinning, maar een langzame wederopbouw. Ik werd via een ondersteuningsprogramma opnieuw geplaatst, mijn medicatie was geregeld, ik begon met therapie. Ik heb geleerd dat de familie niet altijd de bloedfamilie is, maar degene die je echt beschermt.
Een jaar later vertelde Dr. Parker me een woord waar ik niet meer op durfde te hopen: « Remissie. »
Het was niet het einde van het verhaal, maar het begin van een leven dat weer van mij was.
Soms wordt mij gevraagd of ik mijn zus heb vergeven. De waarheid is eenvoudiger en moeilijker: ik heb het idee opgegeven dat zij de persoon zou zijn die ik hoopte.
Ik koos ervoor om te leven.
En vandaag, als ik de deur van mijn huis sluit, zijn er geen luxe tassen meer, geen minachting meer, geen angst meer. Alleen stilte, en het regelmatige geluid van mijn ademhaling. En dat is genoeg voor mij.
