« Er is geen rust. » zei Lennox. « Het is verdwenen. »
Weg. Meer dan $600.000 in een paar maanden tijd kwijt aan sieraden, spa-trips, creditcardschulden en een boetiekinvestering waarvan ik durfde te wedden dat die nooit winst zou opleveren.
Ik zakte terug in mijn stoel en voelde hoe al mijn 64 jaar in mijn botten nestelden. Dit ging niet alleen om geld. Dit ging over de zoon die ik had opgevoed, de waarden die ik hem had proberen bij te brengen, en de vrouw die hem op de een of andere manier had overtuigd om alles weg te gooien.
« Dus nu wil je hier wonen, » zei ik.
« Slechts tijdelijk, » herhaalde Terrence.
Ik keek rond in mijn kleine huis. Twee slaapkamers, één badkamer, een piepkleine keuken.
Ik had dertig jaar gewerkt om dit huis af te betalen, om een plek te hebben die van mij was, waar ik mijn pensioen in alle rust kon doorbrengen.
« En wat is je plan? » vroeg ik. « Hoe ben je van plan weer op de been te komen? »
Terrence en Lennox wisselden een blik.
« Nou, » zei Lennox, « Terrence blijft natuurlijk doorwerken, en ik weet zeker dat de boetiek binnenkort winst zal maken. En als dat niet zo is, » haalde ze haar schouders op, « dan bedenken we wel iets anders. »
Ik staarde naar deze vrouw die mijn zoon had overtuigd om zijn huis te verkopen en in een paar maanden meer dan een half miljoen dollar uit te geven, en die nu in mijn woonkamer zat met het nonchalante zelfvertrouwen van iemand die verwachtte verzorgd te worden.
« Nee, » zei ik zacht.
« Wat? » Terrence keek scherp op.
« Ik zei nee. Je kunt hier niet blijven. »
De temperatuur in de kamer leek met 10° te dalen. Het woord nee hing als een uitdaging tussen ons in de lucht.
Ik zag het gezicht van mijn zoon instorten, maar het was Lennox’ reactie die me echt van mijn stuk bracht. Haar perfect gecomponeerde masker gleed even weg, waardoor iets kouds en berekenends zichtbaar werd.
« Mam, je meent het niet, » zei Terrence, zijn stem steeg. « We zijn familie. »
« Ja, we zijn familie, » antwoordde ik, mijn stem vaster dan ik me voelde. « Daarom ga ik deze ramp die jij hebt veroorzaakt niet mogelijk maken. »
Lennux legde haar telefoon met opzettelijke kracht op mijn salontafel.
« Wat inschakelen? Ramp, Bessie. Mijn man heeft een zakelijke beslissing genomen. Niet elke investering betaalt zich meteen uit. »
« Zakelijke beslissing. »
Ik kon de ongeloof niet uit mijn stem houden.
« $600.000 uitgeven aan sieraden, spatrips en de boetiek van je vriend is geen zakelijke beslissing, Lennox. Het is roekeloos uitgeven. »
« Hoe durf je te oordelen over hoe ik mijn geld uitgeef? » snauwde ze, haar zelfbeheersing eindelijk brak.
« Het was niet jouw geld, » zei ik zacht. « Het was het eigen vermogen in een huis waar mijn zoon werkte dat ik hielp kopen. »
Terrence stond abrupt op en liep naar mijn voorraam.
« Mam, we zouden het niet vragen als we ergens anders heen konden. »
« En Lennox’ familie? Zeker haar ouders— »
« Haar ouders wonen in een appartement met één slaapkamer, » zei Terrence. « En haar zus heeft geen plek. »
de zus wiens huis ze duizenden mensen had besteed aan het herinrichten als verrassing.
Lennox’ ogen flitsten van woede.
« Mijn persoonlijke relaties zijn niet jouw zaak. »
Ik stond op. Mijn geduld was eindelijk op.
« Ze werden mijn zorg op het moment dat je aan mijn deur stond en om hulp vroeg. Je hebt de toekomst van mijn zoon uitgegeven aan onzin. En nu verwacht je dat ik de rommel opruim. »
« Het is niet onzinnig, » riep Lennox, terwijl ze overeind sprong. « Je zou het niet begrijpen. Je hebt je hele leven in dit tiny house gewoond, in dezelfde oude kleren, in dezelfde oude auto. Je weet niet hoe het is om standaarden te hebben. »
The insult hit its mark, but I refused to show it.
“No, Lennox. I don’t know what it’s like to spend other people’s money on luxuries while expecting them to provide me with housing when the money runs out.”
Terrence turned from the window, his face flushed.
“Mom, please. I know Lennox made some mistakes.”
“Some mistakes?” I interrupted. “Terrence, she spent over $600,000 in a few months. This isn’t some mistake. This is a pattern of behavior.”
“You don’t know anything about our marriage,” Lennox hissed. “You don’t know what it’s like to be married to someone who never wants to spend money on anything nice.”
“I know what it’s like to live within my means,” I replied. “I know what it’s like to save for the things I want instead of expecting others to pay for them.”
Lennox’s face twisted with rage.
“Well, aren’t you just perfect, Bessie? The perfect mother who raised the perfect son who married the wrong woman.”
“I never said that.”
“You didn’t have to. It’s written all over your face every time you look at me.”
The truth was, she was partially right. I had never liked Lennox from the moment Terrence brought her home 3 years ago. But it wasn’t because of her background or her appearance. It was because of moments like this when her mask slipped and revealed the entitled, manipulative person underneath.
“Lennox,” I said carefully. “I don’t dislike you because of who you are. I dislike the choices you make and how they affect my son.”
“Your son is a grown man who makes his own choices.” She shot back.
“Really? Because from where I’m standing, it looks like you make all the choices and he just goes along with them.”
Terrence finally spoke up, his voice strained.
“Mom, that’s not fair.”
“Isn’t it?” I turned to him. “Tell me, Terrence, whose idea was it to sell the house?”
He hesitated.
“It was. We discussed it together.”
“Whose idea was it to invest $300,000 in a boutique?”
Another hesitation.
“Lennox thought it was a good opportunity.”
“Whose idea was it to spend $80,000 paying off credit card debts that you didn’t even know existed until after you were married?”
Terrence’s face reened.
“Mom, please answer the question, Terrence. Who’s been making the financial decisions in your marriage?”
“We make them together,” he said weakly.
Lennox laughed, a harsh sound that echoed off my living room walls.
“Oh, please, Terrence, tell your mother the truth. Tell her how you begged me to marry you. Tell her how grateful you were that someone like me would even look at someone like you.”
I felt my blood run cold.
“Someone like you.”
“Yes,” Lennox said, her voice dripping with venom. “Someone beautiful. Someone sophisticated. Someone who could have had any man she wanted. Your son knows he hit the lottery when he married me.”
I looked at Terrence, waiting for him to defend himself, to show some backbone. Instead, he stared at the floor, his shoulders slumped in defeat.
“And now,” Lennox continued. “When we need help, his own mother turns her back on us.”
“What kind of mother does that?”
“The kind who won’t watch her son be destroyed by a manipulative woman,” I said, my voice rising despite my efforts to stay calm.
That’s when Lennox crossed the line.
“You bitter old woman,” she screamed. “You’re just jealous because your son chose me over you. You can’t stand that he loves me more than he loves his pathetic, lonely mother.”
“Lennox, stop,” Terrence said. But his voice lacked conviction.
“No, I won’t stop. She needs to hear this. You’re a miserable old lady living in a run-down house, jealous of everyone who has more than you do. Well, guess what, Bessie? Your son doesn’t need you anymore. He has me.”
I felt something snap inside me. All the years of biting my tongue, of trying to be diplomatic, of watching this woman slowly poison my relationship with my son, it all came crashing down.
“Get out,” I said quietly.
“What?”
“I said, get out of my house.”
Lennox laughed.
