8,2 miljoen dollar werd weggesluisd in bedragen die klein genoeg waren om federale rapportage te omzeilen, maar groot genoeg om de financiële zekerheid van mijn moeder volledig te vernietigen.
Elk document voldeed aan de eisen van Federal Rule 901. Elke opname werd legaal gemaakt – de wetgeving van Washington inzake toestemming van beide partijen beschermt geen gesprekken over criminele activiteiten in een bedrijfsomgeving.
Ik had mijn huiswerk gemaakt.
Mijn vader dacht dat hij een grootmeester was in schaken.
Hij besefte niet dat ik hem maanden eerder al schaakmat had gezet.
Wat hij echt niet wist, was hoeveel bondgenoten hij al had verloren.
Patricia Smith – onze nieuwe CFO na het pensioen van meneer Chen – had in augustus al financiële onregelmatigheden opgemerkt. Ze kwam discreet naar me toe, ongerust over cijfers die niet klopten. Ik gaf haar net genoeg informatie om haar vermoedens te bevestigen. Sindsdien verzamelt ze zelf bewijsmateriaal.
Drie bestuursleden – Jonathan Hayes, Richard Martinez en Susan Walsh – waren steeds meer gefrustreerd geraakt door Roberts autoritaire gedrag. Hun zorgen werden terzijde geschoven en hun stemmen werden genegeerd. Toen ik in oktober discreet suggereerde dat ze wellicht extra aandacht moesten besteden aan de aandeelhoudersvergadering van 28 november, begrepen ze het meteen.
Maar mijn belangrijkste troef was James Morrison – de grootste individuele aandeelhouder van het bedrijf met een belang van 18%. Mijn vader had slechts 15%, hoewel hij CEO was. Morrison was de meest nabije zakenpartner van mijn grootvader geweest. Hij had met steeds grotere afschuw toegekeken hoe mijn vader van gedreven leider veranderde in een corrupte despoot.
‘Je grootvader zou geschokt zijn,’ vertelde Morrison me drie weken geleden tijdens een kopje koffie, nadat hij het bewijsmateriaal had bekeken. ‘Hij heeft dit bedrijf op ethische gronden opgebouwd. Robert heeft er zijn persoonlijke bankrekening van gemaakt.’
Morrison gaf me iets van onschatbare waarde: de exacte procedure voor het aanvragen van een noodstemming over zijn afzetting.
Verborgen in artikel 12.3 van de statuten van de vennootschap – opgesteld door mijn grootvader – stond een clausule die elke aandeelhouder met meer dan 5% van de aandelen het recht gaf om tijdens een formele vergadering bewijs van wangedrag te overleggen. De raad van bestuur was dan wettelijk verplicht om het bewijs te beoordelen en te stemmen over onmiddellijke beëindiging van het dienstverband indien wangedrag werd vastgesteld.
En de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering op 28 november?
Nog maar twee dagen te gaan.
Het favoriete platform van mijn vader stond op het punt zijn ondergang te worden.
Terug in de eetkamer drukte ik op PLAY.
De stem van mijn vader vulde de lucht – kraakhelder, ondanks dat hij door gepolijst leer en dik hout was ingesloten.
“Het geld van Margaret is sowieso mijn beheer. Ze is te dom om het verschil te kennen tussen een echte investering en een schijnvennootschap.”
Mijn moeder was teruggekeerd en stond in de deuropening, haar gezicht bevlekt met tranen, maar haar rug was plotseling recht.
De opname ging verder:
« Maak volgende week nog eens twee miljoen over naar de ‘Veronica Hayes Trust’. Zeg tegen de bank dat het voor vastgoedontwikkeling is. »
Veronica’s opgenomen stem antwoordde:
‘En wat met je dochter? Wat als ze erachter komt? Miranda?’
De lach van mijn vader op de opname was wreed.
“Ze is zwak, net als haar moeder. Veel te bang om ooit tegen me in te gaan.”
Oom James stond langzaam op, zijn gezicht betrok. De echte Robert, die aan tafel zat, was van bleek naar paars aangeslagen.
“Dat is—dat is bewerkt. Het is nep. Je kunt niet—”
Ik klikte op een ander bestand.
’22 mei, 15:15 uur,’ zei ik. Zijn stem weer:
“De scheidingspapieren liggen klaar. Op 15 december krijgt Margaret niets anders dan het huis. De huwelijksvoorwaarden die ik haar in ’89 liet tekenen waren geniaal. Ze heeft ze nooit gelezen.”
‘Er waren geen huwelijkscontracten,’ zei mijn moeder zachtjes vanuit de deuropening. ‘Anders had ik het wel geweten.’
‘Bestand 89,’ vervolgde ik, terwijl ik door het menu van het apparaat scrolde. ’10 juni. Robert Thompson instrueert Veronica Hayes hoe ze de handtekening van Margaret Thompson op opnameformulieren kan vervalsen.’
De opname werd afgespeeld:
“Maak de M-lus hoger. Margaret zet nooit puntjes op haar i’s. Perfect. De bank zal er geen vragen over stellen als het van mijn kantoor komt.”
‘Jij monster,’ fluisterde tante Helen. ‘Jij absolute monster.’
Oom David had zijn telefoon al in de kaft.
“Ik bel mijn advocaat – en de politie.”
‘Bestand 47,’ kondigde ik aan, terwijl ik door het menu klikte en mijn vader als aan de grond genageld bleef zitten. ’18 juli. Robert legt aan Veronica uit hoe ze zwangerschapsdocumenten kan vervalsen.’
De opname was belastend:
“De echokliniek in Pine Street controleert geen verzekering. Betaal contant. Gebruik een valse naam. We hebben documentatie nodig waaruit blijkt dat je zeven maanden oud bent, terwijl je in werkelijkheid pas vier bent.”
Veronica sprong op uit haar stoel.
“Je zei dat het waterdicht was. Je zei dat niemand het ooit zou weten.”
‘Hou je mond,’ snauwde Robert haar toe, terwijl zijn masker eindelijk helemaal afgleed.
Ik ging onverminderd door.
“Dossier 112, 3 september. Gedetailleerde bespreking van de 8,2 miljoen dollar die reeds via zes offshore-rekeningen is overgemaakt.”
De opname liet zijn stem horen terwijl hij rekeningnummers, bedragen en data opsomde – een complete bekentenis.
“Dossier 95, 14 augustus.” Robert Thompson en Morrison & Associates bereiden de scheidingsaanvraag voor op 15 december. De stem van de advocaat was duidelijk:
« Als u vóór de 36-jarige termijn aangifte doet, is de verdeling van de bezittingen gunstiger. Na 36 jaar maakt de wetgeving van de staat Washington het vrijwel onmogelijk om bezittingen te verbergen. »
Mijn moeder liep nu vastberaden de kamer in, elke stap weloverwogen.
‘8,2 miljoen,’ zei ze zachtjes. ‘Dat was het geld van mijn moeder. Ze heeft het aan mij nagelaten, niet aan jou.’
‘Het was een investering,’ snauwde Robert, terwijl hij met zijn vuist op tafel sloeg, waardoor het servies opsprong. ‘Ik beschermde je tegen je eigen onkunde.’
‘Door het aan je zwangere minnares te geven?’ De stem van mijn moeder had de hel kunnen bevriezen.
Oom James nam eindelijk het woord, zijn stem klonk doordrenkt van het gezag dat hij in het leger had opgebouwd.
“Robert, ik ken je al dertig jaar. Ik heb dit bedrijf samen met je vader opgebouwd. En nu schaam ik me ervoor dat ik je ooit mijn vriend heb genoemd.”
‘Dit is slechts een voorproefje voor de familie,’ kondigde ik aan, terwijl ik mijn vader recht in de ogen keek. ‘Morgenochtend krijgen alle zevenenveertig aandeelhouders een exemplaar. De SEC krijgt een exemplaar. De procureur-generaal van de staat Washington krijgt een exemplaar.’
Mijn vader sprong overeind, zijn stoel viel achterover.
“Jij kleine— Je bent klaar. Ik maak je carrière kapot. Geen enkel bedrijf in Seattle zal je ooit aannemen.”
‘Echt waar?’ Ik bleef zitten, zo kalm als een bevroren meer. ‘Kijk even in je e-mail, Robert.’
Met trillende handen haalde hij zijn telefoon tevoorschijn. Zijn gezicht veranderde van paars naar wit toen hij las.
‘Wat heb je gedaan?’ fluisterde hij.
“Ik heb alles naar de raad van bestuur, de aandeelhouders, de SEC, de afdeling economische criminaliteit van de FBI, de procureur-generaal van de staat Washington en de bedrijfsredacteur van de Seattle Times gestuurd –” Ik keek op mijn horloge “–de e-mails zijn om 18:47 uur verstuurd. Zo’n drie minuten geleden.”
“Dat kan niet. Ik klaag je aan voor smaad en bedrijfsspionage. Ik pak alles van je af.”
‘Met welk geld?’ vroeg ik. ‘De rekeningen zijn al bevroren. Patricia Smith en de fraudeafdeling van Wells Fargo hebben vanmiddag samengewerkt. Rechter Harrison heeft vandaag om 16.00 uur een noodbevel ondertekend.’
Veronica liep achteruit richting de deur.
“Dit had niet mogen gebeuren. Je had me beloofd—”
‘Ga zitten, Veronica,’ zei ik scherp. ‘De politie staat al buiten. Oom David heeft ze tien minuten geleden gebeld, toch?’
David knikte.
