Het geluid dat uiteindelijk mijn aandacht trok, was niet de telefoon. Het was druppels onder de gootsteen. Jicht. Pauze. Toen nog een druppel, die in de metalen kom viel waar ik onder was gestopt.

Een week eerder was ik blootsvoets in de oude keuken van mijn grootmoeder. De tegels waren koud onder mijn voeten, een aprilbries liet zachtjes de gordijnen bewegen die ze zelf had genaaid, en het avondlicht viel op de esdoornbomen in de tuin. Het huis rook naar afwasmiddel en verwarmde koffie die ik nooit had opgedronken.

Ik stond daar gewoon met de telefoon in mijn hand, denkend dat ik alleen mijn vader nodig had voor een garantienummer. Niets meer.

Ik heb gebeld. antwoordde hij geïrriteerd. Een paar droge zinnen. Toen stilte… Zonder de klik aan het einde van het gesprek. Het scherm toonde nog steeds « oproep in uitvoering ».

En ik hoorde mijn moeder vragen: « Wie was dat? »

« Clara, » antwoordde mijn vader. « Nog steeds een probleem met dit huis. »

Ik bleef stilstaan. Ik had moeten spreken. Te bedenken dat ze niet hadden opgehangen. Maar dat deed ik niet.

« Ze is een bloedzuiger, » vervolgde hij. « Het zuigt ons leeg. »

Mijn maag knoopte zich samen. Ze hadden het over mij. Van het huis van mijn grootmoeder. Waarde. Van hun pensioen. Strategieën om me te laten tekenen. Schuldgevoel, leugens, druk.

Ze spraken alsof ik een object was. Een hulpbron. Een plan.

Ik bleef stil. Ik luisterde naar alles. Elk woord. Alle intenties.