Camila bleef bij me.
De therapie is begonnen. Langzaam leerde ze dat haar stem niet langer gevaarlijk was. Dat het geen vergissing was.
Op school bleek ze briljant te zijn. Kletsgraag. Nieuwsgierig. Leraren begrepen snel dat stilte nooit een gebrek aan capaciteit was geweest, maar een gevangenis.
Een jaar later, tijdens een schoolpresentatie over het thema « Mijn Stem Doet Ertoe », stapte Camila naar voren voor de hele klas.
« Mijn stem was lange tijd stil omdat ik bang was, » zei ze kalm. « Maar uitspreken heeft iemand van wie ik hou gered. En ik ook. »
Ik ben nog nooit zo trots geweest.
Het huis van Scarsdale is ons toevluchtsoord gebleven. Stilte bestaat soms nog, maar het is niet langer angst. Het is die van vrede.
Als er één ding is dat je uit dit verhaal moet meenemen, is het dit: luister naar de kinderen. Zelfs degenen die niet spreken. Ze zien alles. Ze begrijpen alles. En soms kan hun moed een leven redden.
Bij mij werd het door een stem gedaan waarvan iedereen dacht dat die afwezig was.
