Ik ben doctor in de filosofie. Hector Alvarez is bouwvakker. Maar hij bouwde niet alleen muren of steigers. Hij bouwde een leven. Hij bouwde een les. Hij bouwde, keer op keer, een stille daad van liefde.
En soms, als ik mijn eigen kinderen zie leren, zie ik Hector in hen. Niet omdat ze op een bouwplaats staan, maar omdat ze weten dat liefde niet altijd luid is. Soms is liefde een man met stoffige laarzen die na een lange dag werken toch vraagt:
“Hoe was je dag op school?”
En soms is liefde een briefje, verstopt tussen bananenbladeren, dat zegt:
“Ik ken je boeken misschien niet, maar ik ken jou.”
Dat is de erfenis van Hector Alvarez.
Niet geld.
Niet roem.
Maar een fundament dat nooit breekt.
