Ik stapte rustig naar voren. « Ze heeft ons geholpen met inpakken, » zei ik. « Ze was er erg bij betrokken. »

‘Dat is niet waar,’ snauwde Diana – te snel.

De agent hield even stil en trok zijn wenkbrauw op. De stilte die volgde was dik en onmiskenbaar.

Diana werd meegenomen voor verder verhoor. Megan zakte trillend in een stoel, de tranen stroomden over haar wangen terwijl schok en opluchting zich vermengden. Ik zat naast haar, kalm en me terdege bewust van hoe dicht het bij een ramp was geweest.

Later legden de rechercheurs uit wat Diana had proberen te vervoeren: niet-aangegeven waardevolle spullen die verband hielden met een oud internationaal conflict waarvan ze dacht dat het met de tijd was vervaagd. Ze had Megan niet uit kwaadwilligheid uitgekozen. Ze koos mij omdat ik handig was. De schoondochter. De buitenstaander. Degene wiens ondergang ze kon rechtvaardigen.

Toen mijn man, Ethan, belde, brak zijn stem. ‘Waarom heb je me niet verteld dat je iets vermoedde?’

‘Omdat ik hoopte dat ik het mis had,’ zei ik. ‘En omdat bewijs soms pas aan het licht komt nadat je jezelf eerst hebt beschermd.’

Diana stapte die dag niet in het vliegtuig. Ze werd geconfronteerd met de gevolgen die ze jarenlang had proberen te ontlopen. Megan verbrak het contact en koos voor duidelijkheid in plaats van verplichting. Ethan en ik gingen in therapie om het vertrouwen te herstellen waar de stilte bijna alles had verbroken.

New York verwelkomde me met koude lucht, maar ook met een lichtheid die ik niet had verwacht. Elke stap vooruit voelde verdiend.

En als mensen me vragen of ik spijt heb van het verwisselen van de koffers, dan is mijn antwoord altijd hetzelfde.

Nee.

Instinct is geen verraad.

Het is zelfrespect.

En soms is de meest voor de hand liggende keuze juist degene die je leven redt.