Mason kwam een minuut later bij me staan, met zijn handen in zijn zakken.
‘Doe je nog steeds wat je in Washington deed?’ vroeg hij.
« Ja, » zei ik.
Hij knikte langzaam. « Ik wil de details niet weten, » voegde hij er snel aan toe. « Als ik ze wist, zou ik me net zo slecht voelen als voor een examen waar ik me niet eens voor had aangemeld. »
Voordat ik het kon tegenhouden, ontsnapte me een lach. « Zo werkt het niet, » zei ik.
Hij keek me aan, zijn ogen straalden meer dan ik ze in jaren had gezien. ‘Ik dacht dat jouw succes betekende dat er minder ruimte voor mij was,’ gaf hij toe. ‘Alsof er een vast niveau van respect was en jij meer dan je deel opeiste.’
‘Er zijn geen quota,’ zei ik. ‘Er is alleen… de waarheid. Sommigen van ons bouwen iets solides. Anderen bouwen iets hols en hopen dat niemand aanklopt.’
Hij trekt een grimas. « Ik weet wel welke ik was. »
‘Je hebt nu het recht om anders te zijn,’ zei ik. ‘Je hebt het recht om in sommige opzichten kleiner te zijn en in andere opzichten groter.’
Hij knikte en keek naar de donkere rij bomen.
Toen de avond ten einde liep en we naar de auto’s gingen, begon Mason naast me te lopen – niet vooraan en ook niet aan het hoofd.
Bij de Federal Reserve stond hij eens tussen mij en de liftdeur in, met uitgestrekte arm, zijn lichaam als een barrière opgesteld.
Maar in het kleine gebouw waar mijn moeder nu woonde, toen we later die week samen de lift instapten nadat we haar met de restjes van haar maaltijd hadden afgezet, stond hij naast me, op de afstand waar respect heerst.
De lift was oud, zo’n exemplaar dat licht trilde en een vage geur van stof en schoonmaakmiddel verspreidde. Geen saffieren glans, geen bedieningspaneel, alleen een paar versleten knoppen en een zacht zoemend lampje.
Hij wierp me een blik toe net toen de deuren dichtgingen.
‘Weet je,’ zei hij zachtjes, ‘elke keer als ik nu in een lift sta, moet ik terugdenken aan die dag.’
‘Ik ook,’ gaf ik toe.
‘Ik had een hekel aan je,’ zei hij. ‘Een tijdlang.’
« Ik weet. »
‘Ik wil het niet meer.’ Hij keek naar zijn handen. ‘Ik haat de man die wilde dat je klein bleef om je groot te voelen. Ik probeer niet zoals hij te worden.’
De lift kwam, schuddend, tot stilstand op mijn verdieping.
‘Je doet het beter dan je denkt,’ zei ik, en ik ging weg.
De deuren sloten zich zachtjes tussen ons.
Geen saffierglans. Geen controle. Gewoon twee mensen die eindelijk de waarheid over zichzelf en elkaar hadden ontdekt en begrepen dat ware autoriteit niet wordt afgemeten aan de persoon die voor de liftdeur staat.
Dit zijn degenen die het niet meer hoeven te doen.
