De verontrustende woorden van een vader
Toen greep Paul, mijn vader, in. Hij kwam naar me toe, ging voor me zitten, met die serieuze zachtheid die alleen ouders kunnen aannemen. Hij zei rustig dat ik misschien moest wachten, vooral aan het welzijn van de baby moest denken. Toen flapte hij er een zin uit die ik nooit zal vergeten: hij vertelde me dat hij ook een soortgelijke fout had gemaakt in het verleden, toen mijn moeder zwanger was.
Ik kreeg deze openbaring als een hamerslag. Mijn vader, die ik altijd als een morele steunpilaar had gezien, leek ineens anders voor mij. Toch deden zijn woorden me twijfelen. Wat als het achterlaten van Julien in deze emotionele toestand meer destructief dan voordelig was? Wat als stress schadelijker was dan wachten?
Ervoor kiezen te wachten, niet vergeten
Uiteindelijk besloot ik te blijven. Niet uit vergeving, noch uit berusting, maar uit instinct van bescherming. Ik concentreerde me op mijn gecompliceerde zwangerschap, op mijn lichaam, op deze baby die in mij groeide. De maanden zijn langzaam voorbijgegaan, tussen zware stiltes en ingehouden emoties. Ik ging vooruit alsof ik aan een draadje zat, vastbesloten vol te houden tot ik beviel.
En toen, op een dag, werd mijn zoon geboren. In perfecte gezondheid. Op dat precieze moment werd alles ondergeschikt. Ik had de storm doorstaan.
