De volgende ochtend maakte ik pannenkoeken. Lucy keek me aan alsof ze een berisping verwachtte. Ik glimlachte alleen maar naar haar.
Precies om negen uur kwam Robert aan. Ik liet hem alles zien: de berichten, de foto’s, het overzicht van de schoolverzuimen, de te kleine kleren, Lucy’s gemoedstoestand.
Hij luisterde zonder me te onderbreken en keek toen op.
« Het geval van Edna betreft kinderverlating en ernstige verwaarlozing. We kunnen onmiddellijk een verzoek indienen voor voorlopige hechtenis. »
Die dag gebeurde alles in snel tempo. Een doktersbezoek. Een alarmerend rapport over Lucy’s emotionele toestand. Het indienen van het verzoek om voorlopige voogdij. Het officiële rapport.
Toen het gerechtelijk bevel werd uitgevaardigd, stond Lucy wettelijk onder mijn bescherming.
In de dagen die volgden, begon ze weer te ademen. Ze glimlachte verlegen. Ze stelde simpele vragen, zoals kinderen doen wanneer ze zich eindelijk veilig voelen.
Maar de storm ging snel liggen.
Daniel en Christine stuurden talloze berichten, uitten verkapte bedreigingen en probeerden me een schuldgevoel aan te praten. Ze mobiliseerden familie en vrienden om me af te schilderen als een manipulatieve grootmoeder.
Ik heb niet geantwoord.
Robert had alles gedocumenteerd. Elke druk, elk sms-bericht, elke tegenstrijdigheid versterkte onze zaak.
De hoorzitting bevestigde wat ik al wist: wat zij een « vergissing » noemden, was een langdurig en herhaald patroon van nalatigheid.
De rechter verleende voorlopige hechtenis en beval vervolgens een volledig psychologisch onderzoek.
De rapporten waren ondubbelzinnig.
Lucy vertoonde duidelijke tekenen van emotioneel trauma, maar was snel hersteld sinds ze bij mij woonde. Daniel was niet in staat het welzijn van zijn dochter boven zijn eigen comfort te stellen. Christine vormde een risico voor de emotionele stabiliteit van het kind.
Het uiteindelijke advies was duidelijk: de permanente voogdij moet aan mij worden toevertrouwd.
