Gezien de aard van de zaak, met zeer sterk bewijsmateriaal en lopende strafprocedures, verliep het proces snel.
Meneer Harrison stond op. Hij hoefde niet veel te zeggen. Hij presenteerde het bewijsmateriaal eenvoudigweg één voor één, methodisch.
« Edele rechter, » zei hij met een kalme en heldere stem, « wij baseren ons betoog op het oorspronkelijke echtscheidingsverzoek van de gedaagde. Hij heeft in aanwezigheid van drie getuigen bewust zijn intentie uitgesproken om van mijn cliënt, mevrouw Khloe Miller, te scheiden. »
De heer Harrison riep Eleanor en een van de mannen in pak die haar die avond vergezelden op als getuigen, die onder ede een verklaring aflegden.
“Ten tweede,” vervolgde de heer Harrison, “is bewezen dat de verdachte een ernstige daad van verraad heeft gepleegd door samen met zijn moeder, mevrouw Sharon Miller, een poging te ondernemen om de bezittingen van mijn cliënt te verduisteren.”
Hij presenteerde een tweede dossier. Dit bevatte de schriftelijke verklaring van de financieel directeur, de heer Peterson, en een kopie van het vervalste contract met Future Forward Consulting.
« En ten derde, Edelheer, » klonk de stem van meneer Harrison ernstiger, « zelfs nadat hij uit het pand van mijn cliënt was gezet, bleef de verdachte zich schuldig maken aan afpersing en schending van de privacywetgeving. »
Hij presenteerde een derde dossier. Dit bevatte een kopie van het politierapport, schermafbeeldingen van de afpersingsberichten en de privéfoto van Khloé die als bewijsmateriaal was ingediend.
Een gemompel van verbazing ging door de rechtszaal. De rechter las de documenten. Een diepe frons verscheen op haar voorhoofd. Ze keek Michael koud aan.
« Beschuldigde, wilt u dit bewijsmateriaal weerleggen? »
Michael beefde. Hij keek naar Khloé. Khloé beantwoordde zijn blik. Haar ogen waren sereen, zonder haat of liefde, alleen leeg.
« Het is een leugen, » mompelde hij. « Het is allemaal een leugen. Ze heeft me gehersenspoeld. Ze… »
Vanuit de achterkant van de rechtszaal stond Sharon op en schreeuwde.
« Hij heeft gelijk! Die vrouw is een heks. Ze heeft hem gehersenspoeld! »
De situatie escaleerde in chaos. De rechter sloeg met haar hamer.
« Stilte. Gerechtsbode, verwijder deze toeschouwer alstublieft uit de rechtszaal. »
Sharon zakte achterover in haar stoel. Haar lichaam beefde hevig.
Michael bleef maar doorpraten.
« Khloé, alsjeblieft, ga niet scheiden. Ik hou van je. Verpest mijn leven niet. »
Maar het was te laat.
De rechter schraapte haar keel en keek Michael met een afkeurende blik aan.
« Meneer de gedaagde, u hebt niet alleen uw plichten als echtgenoot verzaakt, maar ook uw menselijke plichten. De uitspraak van de rechtbank luidt als volgt: »
« Ten eerste is de scheiding tussen Khloé Miller en Michael Miller per direct van kracht. »
De eerste hamerslag bezegelde het lot van de zaak.
“Ten tweede,” vervolgde de rechter, “aangezien deze echtscheiding gebaseerd is op het ernstige wangedrag en de misdaden begaan door de gedaagde, wordt verklaard dat het recht van de gedaagde op enig huwelijksvermogen volledig is komen te vervallen.”
De tweede hamerslag was de genadeslag voor Michael. Hij ontving geen cent.
Achter in de zaal schreeuwde Sharon hysterisch. Ze wist dat het einde nabij was. Michael zakte hulpeloos in elkaar. Zijn handboeien rinkelden. Hij was niets meer. Geen vrouw, geen huis, geen bedrijf, geen fortuin. Het enige wat hem nog restte was een oranje gevangenisoveral en een strafzaak die op hem wachtte.
Khloé sloot even haar ogen en haalde diep adem. Ze voelde geen overwinning. Ze voelde simpelweg vrijheid. Ze stond op, knikte respectvol naar de rechter en draaide zich om. Ze verliet de rechtszaal zonder om te kijken. Ze hoefde niet te zien hoe Michael door de bewakers met geweld werd weggeleid. Ze hoefde Sharons geschreeuw niet te horen toen ze zijn naam riep.
Buiten flitsten de camera’s opnieuw, maar deze keer bleef Khloé staan. Ze ging voor tientallen microfoons staan.
« Vandaag, » zei ze met een heldere stem die in het hele land te horen was, « is er recht gedaan. Het rechtssysteem heeft me beschermd. Dank u wel. »
Een verslaggever riep: « Mevrouw Miller, heeft u een boodschap voor uw ex-man? »
Khloé keek recht in de camera.
« Hij is niet langer mijn echtgenoot. »
Twee jaar later was Khloé niet langer alleen de eigenaar van het Eleanor Grand hotel. Haar foto sierde de voorpagina’s van zakenmagazines, niet langer als slachtoffer of rijke gescheiden vrouw, maar als ‘Innovatieve CEO van het Jaar’.
Ze had het management van het hotel volledig hervormd, de integere heer Peterson gepromoveerd tot financieel directeur en een sterk team opgebouwd dat gebaseerd was op integriteit, niet op nepotisme. Het hotel was nu bezig met de bouw van drie nieuwe vestigingen in Miami en Aspen.
Die dag stond Khloé op de catwalk in de grote balzaal van haar hotel. Honderden VIP’s, functionarissen en journalisten waren aanwezig. Ze droeg geen formeel pak meer, maar een modern designerbroekpak dat elegantie uitstraalde.
Ze opende geen nieuw hotel. Vandaag lanceerde ze de Eleanor Vance Foundation for Women.
‘Ik ben hier,’ galmde Khloé’s stem door de kamer, ‘niet alleen als CEO. Ik ben hier als een vrouw die angst en machteloosheid heeft gekend. Ik ben bedreigd. Ik ben vernederd. Maar ik heb geleerd dat onze grootste kracht niet ligt in de afwezigheid van angst, maar in het onder ogen zien ervan.’
« Deze stichting biedt juridische bijstand, zakelijke begeleiding en een veilige haven aan vrouwen die zich in situaties bevinden waarin ze het gevoel hebben geen zeggenschap te hebben, want elke vrouw verdient het om de CEO van haar eigen leven te zijn. »
De zaal barstte in applaus uit. Op de eerste rij keek Eleanor vol trots naar haar kleindochter. Khloé was niet alleen geslaagd voor het examen, ze had het met vlag en wimpel gehaald.
In een smerige en vergeten hoek van de stad ontvouwde zich een tafereel van wrede contrasten.
In een bezoekersruimte van de gevangenis, die stonk naar goedkoop ontsmettingsmiddel en wanhoop, zat Michael achter dik glas. Hij was mager, zijn blik afwezig. De vijf jaar gevangenisstraf die hij had gekregen voor afpersing en poging tot fraude had het beetje energie dat hem nog restte volledig uitgeput.
Aan de andere kant van het glas zat een oude vrouw, met een trillende hand de telefoonhoorn in haar hand. Het was Sharon. Haar haar was grijs, haar gezicht getekend door een bitterheid die haar leeftijd tegensprak. Ze had haar huis, haar sociale status en haar zoon verloren.
Nadat de woekeraars waren gearresteerd, bleek uit hun dossiers dat zij erbij betrokken was. Ze kreeg een voorwaardelijke straf en een enorme boete, die ze afbetaalde door als afwasser te werken in een louche restaurant.
« Het is haar schuld, » siste Sharon in de telefoon. « Die vrouw heeft alles van ons afgepakt. »
‘Had je maar niet altijd anderen de schuld gegeven, mam,’ antwoordde Michael lusteloos. ‘Het is ook allemaal jouw schuld. Een gokschuld van drie miljoen dollar. Je was gek. Je hebt me in deze hel meegesleurd.’
« Ondankbare zoon! » schreeuwde Sharon, terwijl ze op het raam bonkte.
Een bewaker riep meteen: « Bezoeken zijn voorbij! »
De communicatie werd verbroken. Michael werd met geweld teruggebracht naar zijn cel.
Sharon strompelde de gevangenis uit. Ze keerde terug naar het restaurant waar ze werkte. De geur van stoofpot en zweet drong haar neus binnen. Ze ging de smerige achterkeuken in en schrobde verder de stapel vuile vaat.
Terwijl ze een aangebrande pan aan het schrobben was met staalwol, kwam het avondnieuws op de oude televisie in de hoek van het restaurant. Sharon keek afgeleid op en zag zichzelf op het scherm.
Ze zag een stralende Khloé, een magnifieke Khloé. Ze werd geïnterviewd over de lancering van haar nieuwe stichting.
« Mevrouw Miller, u bent een inspiratiebron, » zei de presentator.
Sharon verstijfde. Haar hand, die de staalwol vasthield, bleef roerloos. Ze keek naar de vrouw op het scherm, degene die ze ooit onwetend had genoemd, degene die ze had weggejaagd, degene die nu alles bezat waar ze ooit van had gedroomd.
Terwijl zij, Sharon, niets anders had dan een stapel vuile vaat en eeuwige spijt.
Ze huilde niet. Haar tranen waren al opgedroogd.
