De volgende dag nam de spanning af. Lina uit haar woede, haar verrassing, en daarna haar spijt. Claire daarentegen legt rustig haar grenzen en de redenen voor haar keuze uit. Ze herinnert ons eraan dat liefhebben niet betekent dat je wegvaagt, noch accepteert om op de achtergrond te worden gezet.
Beetje bij beetje onthult het gesprek iets anders: een emotionele en materiële afhankelijkheid die al te lang bestaat. Claire stelt vervolgens een nieuw en eerlijker kader voor: als Lina op een gezonde manier opnieuw wil beginnen, kan ze met haar samenwerken, autonomie krijgen en hun band van volwassene tot volwassene herdefiniëren.
Een langzame maar oprechte reconstructie
