Het duurde niet lang voordat hij het merkte. Al snel stormde Dickinson op hem af, zijn gezicht zo rood als de kerstverlichting op zijn dak.
« Wat heb je in godsnaam met mijn oprit gedaan? » brulde hij.
Een man die tegen iemand schreeuwt | Bron: Midjourney
Ik stapte naar buiten en veegde mijn handschoenen af alsof ik alle tijd van de wereld had. « Oh, meneer Dickinson, dit is iets wat we quantum meruit noemen . »
‘Kwantum wat?’ Zijn ogen vernauwden zich, zijn verwarring was bijna komisch.
‘Het is een juridisch concept,’ legde ik met een glimlach uit. ‘Het betekent dat als je weigert iemands arbeid te betalen, je het recht verliest om van de vruchten ervan te plukken. Omdat je Ben niet betaald hebt, hebben we zijn werk gewoon ongedaan gemaakt. Eerlijk is eerlijk, vind je niet?’
Een vrouw die opzij kijkt | Bron: Midjourney
Dickinson stamelde, zijn mond op en neer gaand als een vis op het droge. « Dat kun je niet doen! »
Ik gebaarde naar de buren die zich hadden verzameld om toe te kijken, hun glimlach nauwelijks verholen. « Eigenlijk kan ik dat wel. En als u een advocaat wilt inschakelen, houd er dan rekening mee dat ik genoeg getuigen heb die u een minderjarige hebben zien uitbuiten voor gratis arbeid. Dat zou er niet goed uitzien voor iemand zoals u, toch? »
Hij keek me boos aan, vervolgens de menigte, en besefte dat hij had verloren. Zonder een woord te zeggen, draaide hij zich om en stampte terug naar zijn huis.
Een huis versierd voor Kerstmis | Bron: Pexels
Tegen de avond ging de deurbel weer, en daar stond Dickinson met een envelop in zijn hand. Hij keek me niet in de ogen toen hij hem overhandigde.
‘Zeg tegen je zoon dat het me spijt,’ mompelde hij.
