« Ben? » riep ik, terwijl ik vanuit de keuken naar buiten snelde.
Hij stond bij de deur, zijn laarzen half aan, zijn handschoenen nog steeds stevig vastgeklemd in zijn trillende handen. Zijn schouders schokten en tranen stonden in de hoeken van zijn wijd opengesperde, paniekerige ogen.
Een verdrietige jongen | Bron: Midjourney
Ik knielde naast hem neer en greep zijn armen vast. « Lieverd, wat is er gebeurd? »
Aanvankelijk wilde hij niet praten, maar uiteindelijk vertelde hij me alles.
« Meneer Dickinson… hij zei dat hij me geen cent gaat betalen. »
De woorden bleven in de lucht hangen, zwaar als een steen.
‘Wat bedoel je, hij betaalt je niet?’ vroeg ik, hoewel ik het antwoord al wist.
Ben snoof, zijn gezicht vertrok in een grimas.
Een jongen die snikt | Bron: Midjourney
« Hij zei dat het een les is. Dat ik nooit een baan zonder contract moet aannemen. » Zijn stem brak en de tranen stroomden over zijn wangen. « Mam, ik heb zo hard gewerkt. Ik begrijp het gewoon niet. Waarom zou hij dit doen? »
Woede borrelde in me op, scherp en verblindend. Wat voor soort mens bedriegt een kind als een soort ‘zakelijke les’? Ik trok Ben in een omarmende beweging naar me toe en drukte mijn hand tegen zijn natte pet.
‘Ach, schatje,’ mompelde ik. ‘Het is niet jouw schuld. Je hebt alles goed gedaan. Dit is zijn fout, niet die van jou.’ Ik trok me terug en streek zijn haar uit zijn gezicht. ‘Maak je hier geen zorgen over, oké? Ik regel het wel.’
Een vastberaden vrouw | Bron: Midjourney
Ik stond op, greep mijn jas en stormde over het gazon. De aanblik van Dickinsons huis, stralend van de feestvreugde, wakkerde mijn woede alleen maar aan. Gelach en muziek vulden de koude nacht toen ik aanbelde.
Even later verscheen hij, met een wijnglas in de hand, zijn maatpak deed hem eruitzien als een schurk rechtstreeks uit een slechte film.
