Ik veegde het document naar hem toe. Mijn vader ving het op voordat Ron het had, zijn ogen vastgeplakt aan de pagina. Ik zag zijn gezicht ontbinden terwijl hij las. Mijn moeder keek over haar schouder met haar hand in haar mond. Het rapport was vernietigend: een bloedalcoholgehalte van 0,16, het dubbele van de wettelijke limiet. Drie gevallen van kindermishandeling, omdat Bethany’s kinderen in de auto zaten. Geen enkele was goed vastgemaakt. De oudste, de zevenjarige Tyler, had een hersenschudding opgelopen. De vierjarige Madison had haar arm gebroken. De tweejarige Connor kwam er alleen met blauwe plekken vanaf, maar het trauma bezorgde hem maandenlang nachtmerries.
« Het is niet mogelijk, » stamelde mijn vader. « Bethany, zeg ze dat het niet eerlijk is. »
Het gezicht van mijn zus, eerst triomfantelijk, werd woedend. Derek stond zo abrupt op dat zijn stoel achterover viel. « Waar heb je dat vandaan? »
« De openbare archieven, » zei ik simpelweg. « Het is ongelooflijk wat je kunt vinden als je echt kijkt. Maar dat is nog niet alles. »
Ik heb de volgende documenten tevoorschijn gehaald. Ze kwamen van de kinderbescherming en beschreven drie afzonderlijke onderzoeken die in Bethanys huis zijn uitgevoerd: klachten over kinderen die niet werden behandeld, onvoldoende voeding en leefomstandigheden die grensden aan verwaarlozing. Elk onderzoek was zonder verdere actie gesloten, deels omdat mijn ouders systematisch hadden ingegrepen, royaal uitgaven en excuses hadden verzonnen.
« Het eerste incident gebeurde toen Tyler drie jaar oud was, » vervolgde ik, terwijl ik om de tafel heen liep en elk familielid in de ogen keek. « Een buurman belde omdat hij Tyler om middernacht in zijn ondergoed op straat had gevonden. Tyler zei dat hij op zoek was naar zijn moeder, die naar een feestje was gegaan en vergeten was een oppas te zoeken. »
Tante Linda had nu haar hand voor haar mond. Nicht Jennifer was gestopt met lachen.
« Het tweede incident gebeurde toen Madison achttien maanden oud was. Ze werd betrapt terwijl ze kattenvoer at uit een bak op de vloer omdat er verder niets in huis was. Bethany had het geld uitgegeven aan boodschappen voor een spaweekend in Napa Valley. »
Mijn moeder begon te praten, maar ik stak mijn hand op. Ik was nog niet klaar.
« Het derde incident is het meest verontrustend. Connor, die toen nog geen jaar oud was, werd urenlang in zijn wiegje gevonden, schreeuwend. De buren belden de politie omdat ze Bethany al meer dan 24 uur niet hadden gezien. Toen de autoriteiten arriveerden, was Connor ernstig uitgedroogd, zat hij in een bevuilde luier, en Bethany was bewusteloos, doodstom, in haar kamer. Ze beweerde slaappillen te hebben genomen en de tijd uit het oog te verliezen. »
Er was totale stilte in de kamer, behalve Emma’s snikken naast mij. Ik boog me voorover en kneep in haar schouder om haar gerust te stellen. Maar ik was nog niet klaar. Ik haalde een ander deel van het dossier eruit, dat met bankafschriften en creditcardrekeningen. Mijn handen waren zelfverzekerder, gedreven door gerechtvaardigde woede en de zekerheid dat elk woord dat ik sprak werd ondersteund door onweerlegbaar bewijs.
« Laat me je nog iets vertellen, » zei ik, mijn stem doorbrak de verbijsterde stilte. « Nu we het toch hebben over wie wat verdient, laten we het ook hebben over hoe Bethany het geld uitgeeft dat onze ouders haar geven. »
Ik sleepte een gemarkeerd bankafschrift op tafel. « Het dateert van oktober vorig jaar. Mama en papa gaven hem $5.000 voor noodreparaties thuis. Raad eens waar dat geld heen is gegaan? »
Niemand nam op. Dereks gezicht, ooit rood, werd bleek en zijn kaak spande zich strak aan.
« Designerhandtassen – vier, gekocht bij Nordstrom. En dan is er nog het weekend in Las Vegas met haar vriendinnen, terwijl Dereks moeder op de kinderen past. Behandelingen in dit luxe hotel in Scottsdale. Oh, en mijn favoriet: $800 bij een wijnbar. Ik keek mijn moeder recht in de ogen. « Noodreparaties thuis, toch? »
