De gevolgen volgden.
Mijn ouders moesten hun huis verkopen en verhuizen. Mijn zus is haar auto kwijtgeraakt. Haar zoon is van de privéschool weg. De telefoontjes werden minder frequent en stopten daarna.
Op een dag schreef mijn moeder me een brief van excuses. Ik heb het gelezen. Ik heb het opgeborgen.
Misschien ooit.
Maar nu niet meer.
Nathan en ik hebben iets anders gebouwd. Een rustiger dagelijks leven. Een veiligere toekomst. Ik heb een fonds geopend voor zijn studie. We gingen op vakantie. Hij werd lid van een roboticaclub. Hij lachte weer.
Een jaar later versierden we onze eigen boom. Klein, maar warm.
« Gaan we dit jaar naar oma? » vroeg hij me.
« Nee. We blijven hier. »
Hij glimlachte. « Ik heb er de voorkeur voor. »
Die avond bleef mijn telefoon stil. Geen betalingsherinneringen. Geen verwijt.
Ik had mijn zoon gekozen.
En dat was de enige keuze die telde.
