Atlas wierp me een blik toe, vervolgens keek hij naar de CT-vleugel, en ik begreep met ijzingwekkende helderheid wat hij op het punt stond te doen.
‘Vind haar,’ fluisterde ik.
Hij rende weg.
Wat volgde was chaos, afgemeten in hartslagen: Parker die voorzichtig naderde, bevelen die werden geroepen, voetstappen die zich terugtrokken – toen stilte, die slechts werd verbroken door een enkele, scherpe blaf van Atlas. Een geluid dat aanvoelde als een vonnis.
We vonden Grant Holloway ineengedoken tegen de muur bij CT, zijn wapen weggegooid, zijn handen trillend, zijn ogen leeg. Atlas stond tussen hem en de scannerdeur in.
‘Ze leeft nog,’ zei ik zachtjes. ‘Dankzij jullie. Jullie allebei.’
Grant barstte in snikken uit en herhaalde haar naam als een bekentenis.
Het onderzoek dat volgde was lang, pijnlijk en diep menselijk – met therapeuten, belangenbehartigers en een systeem dat, voor één keer, koos voor genezing in plaats van straf.
Maeve is hersteld.
Atlas is officieel met pensioen gegaan en geniet nu van een rustiger leven met pindakaas en zonnige middagen.
Grant kreeg hulp. Echte hulp.
En die nacht leerde ik dat de grens tussen gevaar en redding soms vier poten heeft, modderige klauwen en een hart dat weigert op te geven.
