« Ik weet het, pap, » zei ze zacht. « Ik regel alles. Maar… Beloof me dat je jezelf niet de schuld geeft. »
Diezelfde nacht activeerde Marina de volgende stap: formele klacht, interne audit, bewaring van bewijs. Er was geen direct publiek schandaal, alleen een vaste procedure.
Toen Rafael doorhad dat hij betrapt was, probeerde hij Camila keer op keer te bellen. Ze antwoordde niet.
Voor het eerst liet hij de stilte spreken.
Rafael werd opgeroepen en vervolgens gearresteerd om een verklaring af te leggen. Hij probeerde zichzelf te verdedigen door te zeggen dat « alles was afgesproken. » Maar bankafschriften voelen niet. Dates vergeven niet. Documenten worden niet verliefd.
En toen, alsof de dominostenen eindelijk waren gevallen, kwamen er andere stemmen naar voren: mensen uit eerdere zaken, families die het patroon herkenden, advocaten die de naam herinnerden, schulden die weer opdoken.
Rafael was geen man die « een fout maakte. » Hij was een man die het herhaalde.
Weken later, bij een hoorzitting, zag Camila hem voor zich. Hij was niet langer de zelfverzekerde vriend. Hij was iemand die uitgeput was, gekrompen door zijn eigen haast. Hij keek haar boos en verrast aan… alsof hij niet kon begrijpen hoe « een vrouw » hem had verslagen.
Camila keek hem niet met haat aan. Ze keek hem aan met iets sterkers: vrede.
« Je hebt de verkeerde persoon onderschat, » zei ze, haar stem kalm. « En jij brengt mijn familie in gevaar. Dat kun je niet vergeven met bloemen. »
Rafael liet zijn blik zakken. Dat was zijn echte nederlaag: niet de politie, niet het juridische proces, maar het besef dat zijn spel voorbij was.
Maanden gingen voorbij. Het bedrijf werd versterkt met nieuwe protocollen. Eduardo, hoewel gewond, herstelde toen hij zijn dochters verenigd en sterk zag. Marina studeerde af en begon te werken bij een bedrijf voor vermogensbescherming, geïnspireerd door haar ervaring.
