Kort daarna kwam Allison terug met een tas vol bewijsmateriaal. Daarin zat een doorweekt stuk papier, haastig beschreven:
Ik wilde het niet. Ik verloor de controle.
De stilte is teruggekeerd.
Toen de lichten flikkerden, richtte Atlas zich op, zijn lichaam gespannen, zijn hoektanden ontbloot, en staarde hij de gang in.
‘Hij is hier,’ fluisterde ik.
Een stem echode in de duisternis:
« Dokter… ik wil gewoon mijn dochter terug. »
Parker hief zijn wapen.
« Grant, loop naar het licht toe. »
‘Dat kan ik niet,’ antwoordde de stem, en ze brak. ‘Niet na wat ik heb gedaan.’
Atlas keek me aan, en vervolgens naar de scannerruimte. Ik begreep het.
« Vind haar, » fluisterde ik.
Hij rende weg.
We troffen Grant verscholen aan bij de controlepost, met Atlas die tussen hem en zijn dochter in kampeerde.
‘Ze leeft nog,’ zei ik zachtjes tegen haar. ‘Dankzij jou. Dankzij hem.’
Grant zakte in elkaar en barstte in tranen uit.
Het onderzoek was lang en pijnlijk. Maar voor één keer koos het systeem voor steun in plaats van alleen maar straf.
Maeve is hersteld.
Atlas heeft zich teruggetrokken en geniet nu van rust en zonneschijn.
Grant ontving hulp.
En die nacht leerde ik dat de grens tussen gevaar en redding soms vier poten kan hebben, moddervlekken op de grond en een hart dat weigert op te geven.
