Wat het werkelijk betekent om te sterven.
Ethans reactie was onmiddellijk. Woede. Genot. Juridische dreigementen. Clare greep snel in en sprak over egoïsme en de toekomst.
Maar de wet was duidelijk. En voor het eerst was ik dat ook.
Weken gingen voorbij. De telefoontjes stopten. De plannen vielen in duigen. Ook Ethans bruiloft ging niet door.
De aarde bleef echter bestaan.
Tegenwoordig is het een beschermd gebied. Kinderen leren er respect voor de natuur. De eikenbomen staan er nog steeds. Net als de schuur.
Op een dag ontving ik een brief van Ethan. Een echte brief. Daarin erkende hij zijn lafheid, zijn verwarring tussen erfenis en het recht om te nemen. Hij vroeg niets. Hij bood zijn excuses aan.
Ik heb hem niet meteen geantwoord.
Omdat vergeving niet overhaast kan worden. En omdat ik mezelf voor het eerst toestond mijn eigen tempo te bepalen.
Ik hou nog steeds van mijn zoon. Maar ik verwar liefde niet langer met zelfopoffering.
Je grenzen bewaken is geen verraad. Soms is het juist de meest oprechte vorm van liefde.
Mijn leven is niet spectaculair. Het is rustig. Degelijk. En het is van mij.
En als dit verhaal een les te leren heeft, is het deze: het is nooit te laat om voor jezelf te kiezen.
