Evelyn protesteerde niet. Ze verhief haar stem niet. Ze liet niet eens een traan.
In plaats daarvan stond ze op van haar stoel met een beheerste stilte die verschillende gasten deed rillen toen ze voorbij liep. Ze gleed tussen de tafels door, tilde de zoom van haar jurk op zodat die niet zou sleuren, haar blik gericht op een bestemming die alleen zij begreep.
Ze stapte het podium op waar de DJ stond. Met één gelijkmatige ademhaling greep ze naar de microfoon, en de muziek stierf meteen weg. Toen ze sprak, was haar stem kalm, helder—niets als een overweldigde bruid. Het klonk als een vrouw die eindelijk haar ogen had geopend.
« Dames en heren, » begon ze. « Dank je dat je hier bent om deze dag te vieren. Maar voordat we verder gaan… Er is iets wat je moet weten. »
Gesprekken in de kamer vervaagden in stilte.
Lucas, licht wankelend, liep naar haar toe.
“Evelyn, what are you doing?” he whispered harshly.
She didn’t acknowledge him.
“Today,” she said clearly, “I learned that my husband and his mother have already made plans for my apartment. The apartment I paid for myself after years of work. According to them… it will soon become Anna’s property, while Lucas and I ‘rent’ from her.”
A wave of sh0ck coursed through the guests.
