Maar ze gaf geen lezing. Ze voerde een gesprek.
Haar aanpak was zachtaardig, bijna converserend, maar tegelijkertijd zeer deskundig. Ze maakte geschiedenis toegankelijk zonder het te versimpelen. Ze behandelde de kijkers als intelligente gasten die recht hadden op echte informatie, niet op oppervlakkig commentaar over decoratie.
De uitzending ging niet alleen over meubels en schilderijen. Het ging over continuïteit – het idee dat het Witte Huis Amerikanen verbond met hun verleden, dat dezelfde kamers waar Jefferson dineerde en Lincoln zich het hoofd brak over oorlogsbeslissingen, nog steeds de natie dienden.
« Alles in het Witte Huis heeft een reden om er te zijn, » legde ze uit. « Het heeft te maken met een historische gebeurtenis. »
De reactie van het publiek was overweldigend.
Het Witte Huis werd overspoeld met brieven – duizenden – waarin Jackie’s werk werd geprezen en ze werd bedankt voor de rondleiding. Kranten noemden het een triomf van educatieve televisie.
Critici die Jackie hadden afgedaan als slechts een mode-icoon, erkenden plotseling haar intellectuele diepgang en historische kennis. Ze had de betekenis van het Witte Huis hergedefinieerd.
