Ik ontdekte dat mijn creditcard rood stond – zesendertigduizend dollar kwijt – vlak voor mijn verjaardag. Mijn vader barstte in een droge lach uit: « Je familie heeft het harder nodig dan jij. » Mijn moeder glimlachte geforceerd en bitter: « Vier het maar in je eentje. » Ik antwoordde met een ijzige stem: « Neem dan nooit meer contact met me op. » Ze hadden geen idee dat ik meerdere rekeningen had.

Hun stemmen klinken niet meer in mij door.

Ik heb muren opgetrokken uit respect voor mezelf.

Binnen deze muren heb ik foto’s opgehangen van vrienden die me komen bezoeken als ik ziek ben, en die soep meebrengen in plaats van rekeningen. Ik heb kruiden in kleine potjes op de vensterbank gezet. Ik heb een kalender gemaakt met dingen die ik zelf heb gekozen in plaats van dingen die ik zou moeten doen.

Ik ben gestopt met het zoeken naar bloedverwantschap en ben in plaats daarvan prioriteit gaan geven aan zielsverwantschap.

Het soort kunstenaar dat geen kunstwerk als betaling eist.

Het soort dat je niet uitput, maar je wel een voldaan gevoel geeft.

Degenen die bellen, niet omdat ze een reddingsoperatie nodig hebben, maar omdat ze je zien.

Mijn ouders kunnen nu elk verhaal vertellen dat ze willen.

Ze mogen me harteloos, ondankbaar en egoïstisch noemen.

Ze kunnen zichzelf presenteren als de slachtoffers van een verhaal waarin hun enige misdaad was dat ze « te veel » van me hielden.

Het kan me niet schelen.

Omdat ik niet langer aan hun genade ben overgeleverd.

Ik ben van mezelf. Helemaal. Eindelijk. In vrijheid.