Ik was al bijna een jaar niet thuis geweest.
Ik kwam net van een commando-overdrachtsceremonie in Washington, nog steeds in mijn witte uniform, omdat ik bij gebrek aan tijd – en excuus – niet even langs het hoofdkwartier kon gaan. Dat uniform dragen naar een barbecue zou een vergissing zijn geweest, maar ik was te moe om me om te kleden en te koppig om het te verbergen. De zon veranderde het koper van mijn onderscheidingen in kleine seintjes. De lucht was doordrenkt met de geur van rook, aromatische kruiden en een oeroude melancholie, zoals je die in oude manuscripten aantreft.
Hij zag mij als eerste. Mijn vader. Zijn huid begon te vergrijzen, de kleur van koppigheid, een blikje bier balancerend in de hand die ooit aktetassen als evangeliën had vastgehouden. Een glimlach verscheen in zijn mondhoek en een vertrouwde opgewektheid daalde over hem neer als een masker dat hij nooit had leren afzetten.
« Onze kleine medewerker is terug! », riep hij in de tuin, zo hard dat de mannen die achterin aan de klaptafel zaten, ophielden met praten over vissen en plotseling deden alsof ze vanaf het begin over politiek hadden gedebatteerd.
Er volgde een beleefd lachje. Zo’n lachje dat je leert op plekken waar ongemak niet is toegestaan.
De mannen draaiden zich om. Een van hen droeg een oud verkenningsshirt, zijn zachte buik hing over een riem waaraan ooit messen hadden gehangen. Een ander had de typische bruine strepen van mensen die nog steeds bij zonsopgang hardlopen, alsof het lichaam het zich eerder herinnerde dan het verstand. En een derde – een dertiger, met een onberispelijke houding en de blik van iemand die nooduitgangen telde – had een uitstraling die niet uit de sportschool kwam. Commandant, anders slik ik mijn zwaard in.
Mijn vader kwam halverwege de tuin bij me. Een omhelzing om zijn arm. Zijn adem rook naar ui en veerkracht.
‘Kijk eens naar jou,’ zei hij. ‘Je ziet er piekfijn uit. Kom je net van een vergadering of zoiets?’
« Iets, » antwoordde ik.
Hij had zich alweer tot zijn groep gekeerd. « Jongens, dit is mijn dochter, Alex. Ze zit bij de marine. Ze doet het papierwerk en de coördinatie van inlichtingen. Echt intellectueel werk. »
De man in het herkenningsshirt stak zijn hand uit. « Logistiek? » vroeg hij. Het was geen disrespect. Gewoon een reflex.
« Inlichtingendienst, » zei ik. « Speciale operaties. »
Hij knikte alsof het hetzelfde was.
De man met de doordringende blik stapte naar voren. Hij had een litteken vlakbij zijn oor en een geduld dat hem op het eerste gezicht sympathiek deed lijken.
« Commandant Jacob Reins, » stelde hij zich voor. « SEAL Team. Aangenaam kennis te maken, mevrouw. »
» Insgelijks. «
Mijn vader klopte hem op de schouder. « Jake is net terug van een missie in het buitenland. Ik kan er niet over praten, maar laten we zeggen dat hij de slechteriken flink wat problemen heeft bezorgd. » Hij had die kenmerkende glimlach op zijn gezicht, die mannen opzetten als ze graag de aandacht willen trekken vanwege hun connectie met een legende.
