« Vijf jaar lang heb ik betaald voor je huis, je behandelingen, je reizen – je imago. En ondertussen schep je op over Ryan alsof hij je zorgverlener is, en behandel je mij als achtergrondgeluid. »
Aan de overkant van de tafel trok Marilyn geen grijns, voor één keer niet. Ze keek alleen maar toe.
Ryan boog zich voorover, zijn stem gespannen. ‘Laten we dit thuis bespreken.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Want dit is precies waar je het optreden wilde hebben.’
Ik schoof de map met rekeningen naar hem toe.
“Ik heb mijn kaart niet bij me. Als je wilt dat dit betaald wordt, doe je het zelf. Of je moeder. Of een van de mensen die denken dat je ‘alles voor haar doet’.”
Diane wendde zich tot Marilyn alsof ze haar redding zocht. « Marilyn, zeg iets! »
Marilyn schikte kalm haar servet. ‘Wat wil je dat ik zeg? Ze heeft gelijk.’
Een golf van gemompel verspreidde zich door de zaal.
Ryan stond op, de paniek brak door zijn trots heen. « Ik… ik heb dat soort geld niet. »
‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Daarom zeg ik je al jaren dat je moet leren ermee om te gaan.’
De ober bleef in de explosiezone staan en glimlachte geforceerd. « Neem de tijd. »
Ik stond op, pakte mijn handtas en liet de muizenval op tafel liggen.
Diane staarde me na. Ryan probeerde het nog een laatste keer. « Waar ga je heen? »
‘Een plek waar ik kan slapen zonder voor iemand te hoeven betalen,’ zei ik.
Bij de deur keek ik nog één keer achterom – slechts één keer.
‘Bewaar die val, Diane. Beschouw het als een souvenir. Voor al die jaren dat je me erin hebt gehouden.’
Ik liep met opgeheven hoofd naar buiten. Niemand hield me tegen.
De volgende ochtend belde Ryan keer op keer. Ik nam pas rond het middaguur op.
‘We moeten praten,’ zei hij, uitgeput.
‘Dat zullen we doen,’ antwoordde ik. ‘Over geld. Respect. Grenzen. En wat er daarna gebeurt.’
Toen hing ik op en keek naar de stad. Buiten was er niets veranderd.
Maar dat had ik wel gedaan.
