Wat is nog meer goed? Wat zijn ze aan het doen?
Ja, dacht ik.
Ik klikte.
De advertentie is verdwenen.
Ik ging naar het tabblad ‘Reserveringen’.
Drie reserveringen. Drie gezinnen, het is een fabeltje, het is een legale verhuurder.
Ik klikte op de eerste. De Millers komen vrijdag aan.
« Reservering annuleren. »
« Volledige terugbetaling uitvoeren. »
In het berichtveld typte ik: « Deze reservering is geannuleerd omdat de accommodatie verkeerd was vermeld. We hebben het volledige bedrag teruggekregen. Onze excuses voor het ongemak. »
Ik deed hetzelfde voor de tweede en derde reservering.
Binnen drie minuten was Melissa’s hele bedrijf verdwenen. Het geld was weg, weg van de rechtmatige eigenaren.
Ik hoorde een gil vanuit de gang.
« Mijn account! » riep Melissa. « Clara! Wat heb je gedaan? »
Ook haar mobiele telefoon was verdwenen, niemand nam contact met haar op.
« De reserveringen, » kreunde ze. « Ze zijn weg. Het geld is weg. Jij… jij… »
« Het was mijn geld! »
« Het was nooit jouw geld, » zei ik, zonder mijn ogen van mijn laptop af te halen. « Het was diefstal. Ik heb het tegengehouden. Ga nu maar verder met inpakken. »
De deurbel ging.
Ik liep naar de voordeur.
Dan deed de deur open en zette hem in de keuken.
‘Dokter Monroe?’ vroeg hij.
« Ja. Victor? »
Hij knikte.
« Waar beginnen we? » vroeg hij.
« Voordeur, achterdeur, schuifdeur, » zei ik. « Ik wil digitale sloten. De beste die jullie hebben. Geen sleutels, alleen een code. »
« Natuurlijk, » zei hij.
Kijk verliet het huis en zette de gereedschapskist neer.
Jason kwam uit de gang, met een sporttas in zijn hand, zijn gezicht paars van woede. Hij zag Victor daar staan.
‘Je zult hier spijt van krijgen, Clara,’ schreeuwde Jason met trillende stem. ‘Hoor je me? Je zult hier spijt van krijgen.’
Zorg ervoor dat u op de werkplek kunt werken en dat u de gang kunt gebruiken.
Kijk eens naar Urenlang hoor je in huis het geluid van een boormachine, het geratel van gereedschap, het vloeken van Jason, het huilen van Melissa en het blaffen van de hond.
Dan kan er een probleem ontstaan.
Als u op zoek bent naar een goede werkplek, kunt u het beste werken. De kinderen stonden in hun pyjama, verward en jammerend. Melissa stopte ze in de minibus. De hondenkooi zit vast in de kofferbak. Jason sloeg de kofferbak dicht.
U kunt een sterke keuze maken en op een groot aantal plaatsen.
“Het is nog niet voorbij”, zei hij.
‘Ja,’ zei ik kalm. ‘Jason, grenzen zijn geen wraak. Het zijn herstelbetalingen.’
Hij fronste: ‘Ik kan niets doen.’
Hij trapte het gaspedaal in. De bestelwagen schoot ervandoor en liet een zwart spoor achter zich.
Observator, je doet wat je wilt.
Victor had het nieuwe digitale toetsenbord geïnstalleerd.
« Alles is klaar, mevrouw, » zei hij. « De standaardcode is 0000. U wilt die waarschijnlijk wijzigen. »
« Dank u wel, Victor, » zei ik.
Ik betaalde hem en hij vertrok.
De straat werd weer stil.
Ik deed de voordeur dicht en hoorde het slot stevig dichtklikken.
Het was een zwaar, betrouwbaar geluid.
Er is niets meer te doen.
Hoe kan ik de oude code opnieuw uitlezen?
« Mam. Pap, » riep ik. « Ze zijn weg. »
« Het spijt me, het spijt me, het spijt me. »
Ze stonden midden in de woonkamer en keken naar de rommel: keukenpapier, kussens op de vloer, vlekken op het tapijt en krassen op de muur.
Laat bedekte zijn gezicht met zijn handen. Zijn schouders trilden.
Mijn moeder kwam verbijsterd de keuken binnen. Als het blijkt dat het iets makkelijker is om het te doen, dan is het iets makkelijker om het te doen.
Als jeen mens bent, is dat misschien wel het geval.
