Derde ontmoeting: de huilende vrouw in de regen

Op een regenachtige avond kwam hij thuis, moe, nat, en geïrriteerd. Hij had een lange dag gehad. Hij verlangde maar naar één ding:
rust.

Een warm bad.
Een stil huis.
Zijn eigen comfort.

Maar voor zijn deur zag hij een vrouw op een bankje zitten.
Ze huilde. Ze was alleen. Ze leek gebroken.

Ze vertelde hem dat ze door moeilijke omstandigheden ging. Een ongeluk. Een crisis. Ze smeekte niet om geld. Ze wilde niet dat hij iets oploste.

Ze vroeg alleen:
“Luister even.”

Gewoon luisteren.
Gewoon aanwezig zijn.
Gewoon menselijkheid.

Maar hij keek naar haar alsof ze een hindernis was.
Hij dacht:

• “Ik heb geen tijd.”

• “Ik ben moe.”

• “Dit is niet mijn probleem.”

En hij liep naar binnen.
De deur ging dicht.
Het warme bad won.

De vrouw bleef achter in de regen.